فوکوشیما؛ خسارت بار ترین سانحه طبیعی تاریخ بشر

زلزله فوکوشیما با بزرگی حدود 9 درجه بزرگترین زلزله ژاپن از سال 1900 میلادی بوده است که تمام محاسبات دقیق محققان ژاپنی و دیگر کشورها را دگرگون کرد.


بررسی تغییرات زمین با بازسازی شهاب سنگ باستانی

دانشمندان با بازسازی شهاب سنگ های باستانی مربوط به ۴۶۶ میلیون سال قبل متوجه شدند منظومه شمسی برخلاف تصورات در ۵۰۰ میلیون سال گذشته دچار تغییرات زیادی شده است.


13 فکر سمی که باید سریع تر متوقف شان کنید

«فکرت را تغییر بده تا زندگیت را عوض کنی» این شعار را خیلی ها بلد هستند اما مشکل اینجاست که اغلب ما اصلا از افکار منفی که در ذهنمان جریان دارند، ...


خروسک؛ آزاردهنده اما موقت

مجرای تنفسی در کودکان باریک است، به‌همین سبب هنگام التهاب مخاطی و تنگی در این ناحیه، فرد دچار علائم تنفسی می‌شود. کروپ یا خروسک در اثر ...


آیا محسن رضایی،مصوبه مجمع تشخیص مصلحت را زیر پا می گذارد؟

جبهه مردمی نیروهای انقلاب به عنوان یک تشکل سیاسی نوظهور، خیلی زود مورد پشتیبانی «سرلشکر» محسن رضایی قرار گرفت.


بهمن گلبارنژاد به «خط پایان» رسید

بهمن گلبارنژاد به «خط پایان» رسید

ورزش | يكشنبه ۲۸ شهريور ۹۵ ساعت ۹:۲۶ | نسخه چاپي

بهمن گلبارنژاد در پیست پونتال ریو دو ژانیرو جان خود را از دست داد تا از این پس نام ریو برای هر ایرانی فقط محل بازی های المپیک و پارالمپیک نباشد؛ شهری باشد یادآور قهرمانی که از دست دادیم.
به گزارش خبرنگار اعزامی مهر به برزیل، همین سه روز پیش بود که تنها نماینده دوچرخه سواری ایران پس از آخر شدن در رقابتهای تایم تریل به برگزارکنندگان انتقاد کرد که چرا در کلاسبندی جانب انصاف را رعایت نکردند. گلبارنژاد در جنگ ایران و عراق پای چپ خود را از زیر زانو از دست داد و با پای مصنوعی رکاب می زد. اما در تصویری که از رقیبان وی منتشر شد، آنها پا داشتند. 
گلبارنژاد روز ۱۷ سپتامبر در حادثه ای تلخ و در حین رقابتهای دوچرخه سواری جاده در پیست پونتال دچار حادثه شد و با ایست قلبی از میان ما رفت. مسئولان کمیته بین المللی پارالمپیک می گویند دو دقیقه طول کشید تا آمبولانس بر بالین وی حاضر شد اما دانیل، خبرنگار برزیلی که در صحنه حضور داشته می گوید آنها دروغ می گویند چون یک ساعت به طول انجامید تا آمبولانس، وی را به بیمارستان برساند. 
بهمن از جنس ورزش بود و عشق به ورزش بود که وی را در سن ۴۸ سالگی به عنوان تنها نماینده دوچرخه سواری ایران به ریو کشانده بود. 
این دوچرخه سوار در بازی های پارالمپیک لندن هم حضور داشت و قول داده بود که در ریو عملکرد به مراتب بهتری داشته باشد اما شاید کلاسبندی مانع از این شد که به قولی که داده بود عمل کند. 
اکنون در سایت مسابقات به عبارت DNF برمی خوریم به معنای اینکه «مسابقه را تمام نکرد» اما واقعیت این است که بهمن مسابقه را تمام کرد.
برای بهمن باید کلاه از سر برداشت. نه برای اینکه یک ورزشکار معلول بود. نه اینکه به گفته مسئولان کمیته بین المللی پارالمپیک اولین ورزشکار تاریخ پارالمپیک است که در حادثه درمی گذرد. این معلولان قابل ترحم نیستند. اینها قابل احترامند. کسی که در ۲۰ سالگی پای خودش را در راه دفاع از وطن از دست داد و به رشته وزنه برداری پرداخت. کسی که پس از آسیب دیدگی از ناحیه کتف، ورزش را کنار نگذاشت و بلکه رشته اش را عوض کرد و به دوچرخه سواری روی آورد. کسی که در ۴۸ سالگی موفق شد جواز حضور در بازی های پارالمپیک را به دست بیاورد.
اکنون، این تنها رکابزن کاروان پارالمپیک ایران، در دیار غربت به خط پایان ابدی رسید. شاید مرور سرگذشت افرادی چون بهمن گلبارنژاد که معلولیت برای آنها محدودیت به همراه نداشت بتواند تلنگری باشد برای همه آنهایی که سستی، برای آنها کژی و کاستی می زاید.  برای همه آنهایی که نمی دانند فقط یک بعد ورزش ، قهرمانی است و ورزش ابعاد دیگری هم دارد. 
امروز در فینال والیبال نشسته بین ایران و بوسنی پرچم های کمیته بین المللی پارالمپیک نیمه برافراشته خواهد شد و شاید وی برای آخرین بار در ریو به خاطر آورده شود اما برای ایرانی ها، بهمن همواره ابدی خواهد بود. 
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:

دیدگاه شما چیست؟