زیباترین زنان جهان در کدام کشورها هستند+تصاویر

در این رده بندی که توسط سایت بسیار معتبر UCITYGUIDES صورت گرفته ده تا از کشور هایی که زیباترین زنان را دارند طبق این رده بندی مشاهده می کنید.


حقوق میلیاردی کفاشیان در صورت رسیدن به فیفا!

علی کفاشیان قصد دارد برای کرسی شورای فیفا کاندیدا شود.


کشف گور دسته‌ جمعی در تبریز +تصاویر

فرماندار تبریز با اشاره به انتشار اخبار کشف گور دسته‌جمعی در تبریز گفت: این موضوع به فرمانده انتظامی شهرستان برای بررسی بیشتر اطلاع داده شده است.


ارتباط «تیلرسون» با «پوتین» مایه نگرانی است

یکی از سناتورهای با سابقه آمریکا در مورد گزینه جدید وزارت خارجه این کشور و ارتباط وی با رئیس جمهوری روسیه ابراز نگرانی کرد.


زباله‌های آمریکایی در قلب اقیانوس آرام

جزایر ماریانای شمالی مجموع الجزایست زیبا در اقیانوس آرام که از مناطق خودگردان ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شود.


«پُشت پا» زدن‌ به حزب بعد از عبور از سد انتخابات؛ دردسر «حزبی نبودن» گریبانگیر فراکسیون امید شده است؟

سیاست | چهارشنبه ۳۰ تير ۹۵ ساعت ۱۱:۲۶ | نسخه چاپي

«حزب گرایی» در ایران، دغدغه‌ای که بر دوش سیاستمداران به خصوص در ایام انتخابات سنگینی می‌کند اما تاکنون این دغدغه، نتوانسته است از قواره حرف فراتر رفته و چاره‌ای برای آن اندیشیده شود.
به گزارش خبرآنلاین، اصل‏ بیست و ششم قانون اساسی،‌ آن بخشی از قانون است که  با تأکید بر اینکه نکته که «احزاب‏، جمعیت‏‌ها، انجمن‏ های‏ سیاسی‏ و صنفی‏ و انجمن‌های‏،اسلامی‏ یا اقلیتهای‏ دینی‏ شناخته‏ شده‏ آزادند، مشروط به‏ این‏ که‏ اصول‏استقلال‏، آزادی‏، وحدت‏ ملی‏، موازین‏ اسلامی‏ و اساس‏ جمهور اسلامی‏ را نقض‏ نکنند.»، به فعالیت احزاب رنگ و روی قانونی می‌دهد.
اما با وجود این اصل قانونی در زمینه فعالیت احزاب در کشور،  معدود احزابی بودند که توانستند وارد جریان سازی‌های سیاسی شوند و خود را فقط محدود به رقابت‌های انتخاباتی و حرف و حدیث‌های حمایت از کاندیداها نکنند بلکه به صورت مستمر و مداوم کار تشکیلاتی و حزبی کنند.
همین امر هم سبب شده است که در ادوار مختلف انتخابات افراد در بحبوحه انتخابات وارد بازی های حزبی می شوند تا از این طریق خود را در لیست‌های حزبی بگنجاند ولی ورود به نهادهای سیاسی و فراموش کردن حزب همانا.
گویی نشستن بر صندلی شورای شهر یا مجلس یا حتی ریاست جمهوری گَرد فراموشی را بر سر سیاسیون می ریزد و فراموش می کنند با تکیه بر چه حزب و تشکیلاتی وارد آن نهاد شده اند. همین افراد هم هستند که سریعا نوای تکراری«مستقل بودن» و «نبود وابستگی حزبی» را سر می دهند.
با وجود این امر، باز هم احزاب و گروه های مختلف سیاسی در فراز و فرودهای انتخابات مختلف، تلاش می‌کنند تا با حمایت از چهره‌های سیاسی، وزنه خود را به رخ یکدیگر بکشند، ‌هرچند در مواردی با فرجامی به نام، «پشت پا خوردن» روبرو می شوند. از انتخاب رئیس دولت برای صندلی پاستور گرفته تا افرادی که با تکیه بر لیست حزبی وارد شورای شهر و مجلس شدند، هر یک از این نهادها در دوره‌های مختلف سپهر سیاست کشورمان با شوک روی گردانی منتخبان از احزاب «حامی» شان رو به رو شده‌اند.
*روی گردانی از حامیان سیاسی روایت مشابه روسای جمهور اصلاحات و مهروزی
از خاتمی گرفته تا احمدی‌ن‍ژاد و روحانی، هر یک برای ورود به ساختمان پاستور، حمایت جناح‌های مختلف را به همراه داشتند.
خاتمی برخواسته از بدنه اصلاح طلبی، احمدی‌نژاد با تکیه بر عصای اصولگرایی و نیز روحانی بر خلاف بِرند اصولگراییش با حمایت پر رنگ اصلاح طلب‌ها و میانه روها، توانستند عبای رئیس دولت را بر دوش خود بیندازند.
اما تجربه تاریخی حداقل در رابطه با روسای دولت «اصلاحات» و« مهرورزی» نشان داده که از قضا این روسای جمهور،در مقاطعی وارد روابط کج دار مریز با احزاب پشتیبان خود شده ند. دور اول ریاست جمهوری خاتمی و احمدی‌نژاد در آرامش سپری شد، اما این دو رئیس جمهور، آهسته آهسته، هر چه به پایان 4 سال اول ریاست شان بر پاستور نزدیک شدند، آتش اختلافشان با احزاب و گروه‌های حامی شان شعله ور‌تر شد.
چه آنکه خاتمی که روزی به عنوان کاندیدای بالامنازع اصلاح طلبان وارد گود رقابت شده بود، در ماه‌های پایانی دور اول ریاست جمهوریش، روابط نه چندان خوبی با برخی تشکیلات اصلاح طلب داشت. این اختلاف‌ها تا جایی پیش رفت که بنابر روایت باهنر، خاتمی در آن سال‌ها حتی زبان به انتقاد از اصلاح طلبان نیز گشوده بود و در جلسه‌ای عنوان می کند «من به این ها(تحکیم وحدت) گفتم شما 2،3 یا 5 میلیون رای دارید. بیایید و رای هایتان را ببرید و بگذارید خاتمی با بقیه 15 میلیون رای خود حکومت کند.»
احمدی‌نژاد نیز چنین داستان مشابهی با اصولگراها داشت. او که سال 82 طعم حمایت اصولگرایان را با حضور در لیست آبادگران برای دستیابی به سمت «شهردار پایتخت»، چشیده بود، در انتخابات نهم ریاست جمهوری نیز، به عنوان چهره‌ای اصولگرا وارد گود رقابت شد.
اما رفاقت او با جناح و گروه‌های اصولگرا چندان پایدار نماند و دوران سرخوشی آنها خیلی زود به دوران زد و خورد سیاسی تبدیل شد. نزدیکی احمدی‌نژاد به مشائی و ظهور پدیده «جریان انحرافی» در ادبیات سیاسی کشورمان، را باید منشاء این اختلاف‌ها دانست.
احمدی‌نژاد هم که دیگر جای پای خود را در پاستور محکم کرده بود، از اصولگرایانی که برای ریاست او هزینه کرده بودند،‌ روی گرداند و این ساز مخالفت با اصولگرایان به حدی رسید که او در انتخابات مجلس دهم، در توصیف فعالیت‌های انتخاباتی اصولگرایان گفت:« عده‌ای دور هم می نشینند و فهرست می بندند و فکر می کنند مردم به آنها رای خواهند داد. آنها نه شعار دارند و نه برنامه. از نظر من اصولگرایی مرده است و باید خون تازه ای در جریان حامی انقلاب دمیده شود.»
*ورود به شورا با بلیط اصلاح طلبان و رای در جیب اصولگرایان!

رقابت جناح‌های سیاسی و پشت پا خوردن‌ از کاندیداهای مورد حمایت، تنها محدود به عرصه انتخابات ریاست جمهوری نمی‌شود.
نحوه جای گیری در شورای شهر و انتخاب شهردار پایتخت موضوعی بود که در چهارمین دوره انتخابات این شورا،  از قابلیت کافی برای ایجاد نبردی سخت میان اصولگرایان و اصلاح طلبان برخوردار شد. اما در آن دوره، موضوع دیگری به جز لیست‌های انتخاباتی بود که موجب تنش میان گروه‌های سیاسی گشت.
در چهارمین انتخابات شورای شهر، افرادی همچون الهه راستگو و احمد دنیامالی با برند اصلاح طلبی، مجوز حضور در شورای شهر را به دست آوردند اما چند صباحی نگذشته بود که در جریان رأی گیری برای انتخاب شهردار پایتخت، این دو نفر نامی برخلاف اهداف تعیین شده اصلاح طلبی را به صندوق انداختند.
راستگو و دنیامالی از میان گزینه‌ قالیباف اصولگرا یا محسن هاشمی اصلاح طلب، برخلاف مسیر دیگر اصلاح طلبان شورای شهر شنا کردند و  «محمدباقر قالیباف» را برای  تصدی کرسی ریاست شهرداری راهی بهشت کردند،‌ اتفاقی که با برخورد شدید اصلاح طلبان و حتی اخراج الله راستگو از تمام تشکل‌های وابسته به این طیف سیاسی شد.
*پشت پا خوردن لیست امید از خودی‌ها
«با ما عکس یادگاری گرفتند؛ زنبیل را جای دیگری بردند»، این جمله کواکبیان نماینده مجلس دهم، خلاصه تمام ناگفته‌ها و گله‌مندی اعضای فراکسیون امید از خودی‌هایشان در انتخاب رئیس مجلس است.
لیست امید که به دلیل رد صلاحیت‌های گسترده اصلاح طلبان، برای ورود به انتخابات، دست یاری اعتدالیون و چهره‌های مستقل را رد نکرد، پس از پیروزی شیرین در انتخابات مجلس دهم، با تلخی «پشت پاخوردن» از سوی برخی از اعضایش مواجه شد.
انتخابات هیئت رئیسه مجلس که آیینه تمام نمایی از جایگاه اصولگرایان و اصلاح طلبان در مجلس بود، به دلیل تغییر رنگ برخی از اعضای فراکسیون امید، بیشترین برگ برنده را نصیب اصولگرایان کرد تا آنها همچون مجلس هشتم و نهم، اکثریت هیئت رئیسه مجلس را در اختیار گیرند.
اما بداقبالی اهالی لیست امید و همراه نشدن اعضای فراکسیون با یکدیگر، در انتخاب رئیس مجلس متوقف نشد. چه آنکه اعضای فراکسیون امید در نبرد کمیسیون‌ها نیز شکست خوردند. پس از شکست‌های پی در پی این فراکسیون وابسته به اصلاح طلبان در مجلس بود که محمدرضا عارف در قامت لیدر این جریان در مجلس، لب به گلایه گشود. او «کم لطفی» برخی از دوستانش را دلیل اصلی ناکام ماندن فراکسیون امید در آزمون‌های اولیه مجلس دهم ذکر کرد.
مرور برخی از اتفاقات سیاسی چند سال اخیر، یک سرنخ مشترک از رفتارهای، کنشگران سیاسی به دست می‌آورد. اتفاقاتی همچون«عکس یادگاری گرفتن» یا «دست در جیب جناح خاصی کردن» در قبل از انتخابات و ساز مخالف زدن پس از عبور از سد انتخابات، همه نشان از ضعف فعالیت حزبی و سیاسی در کشور دارد.
زمانی که احزاب با قدرت وارد عرصه سیاست شود، افراد تنها برای بهره گرفتن از منافع، خود را در چارچوب فعالیت حزبی تعریف نمی‌کنند و پای هزینه‌های آن هم خواهند ایستاد، نکته‌ای که تجربه تاریخی ما عکس آن را نشان می‎دهد.
تجربه نشان داده است که به دلیل نبود احزاب منسجم در کشور، از روسای جمهور تا نمایندگان مجلس، هریک، روزی به دلیل اختلاف نظر و زمانی هم بنابر منافع خود، در مسیری برخلاف اهداف حزب و جناح سیاسی که روزگاری حامیشان بودند، گام برداشته‌اند.

اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد: