گزینه جدید ترامپ برای وزارت امور خارجه آمریکا

جان هانتسمن، فرماندار سابق ایالت یوتا به مجموعه گزینه‌های دونالد ترامپ برای وزارت امور خارجه آمریکا افزوده شده است.


زندگی خصوصی اسطوره فوتبال آرژانتین، دیه گو مارادونا

دیه گو آرماندو مارادونا (Diego Armando Maradona) متولد ۳۰ اکتبر ۱۹۶۰ میلادی در بوینس آیرس، پایتخت آرژانتین است. وی را یکی از اسطوره های کم نظیر مستطیل ...




ساحت روشنفکرانه علی مصفا

| يكشنبه ۲۳ خرداد ۹۵ ساعت ۱۱:۳۱ | نسخه چاپي

جواد طوسی در روزنامه اعتماد نوشت:
در آثار علی مصفا چه در مقام بازیگر و چه در مقام کارگردان وجه مشترکی وجود دارد که آن یک ساحت روشنفکرانه است، این مساله در نگاه نخست مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما برای بازیگری که می‌تواند نقشه‌هایی متکثر و متفاوت را تجربه کند شاید چندان نسخه متناسب و دلپذیری در دراز مدت نباشد. من معتقدم نقش‌هایی که مصفا برعهده می‌گیرد باید مورد بازنگری قرار گیرد. شاید بتوان گفت یکی از فیلم‌های متفاوتی که در یکی، دوسال اخیر علی مصفا تجربه کرده، «وارونگی» به کارگردانی بهنام بهزادی است که در بخش نوعی نگاه جشنواره کن هم به نمایش در آمد.
در آنجا شخصیتی که مصفا نقش او را ایفا کرده است پا فراتر می‌گذارد و در مواردی خصایص شخصی‌تری را از خود ارایه می‌دهد. آن پرخاشگری‌ها، مطالبات و خواسته‌های تملک‌خواهانه و شخصی‌تر او در این فیلم، به نوعی نسبت بیشتری با مناسبات تغییر یافته در این زمانه دارد.
مصفا جدا از آن قابلیت‌های انکارناپذیری که در جهت ایفای نقش و بازیگری دارد، شاید فرصت ایفای آن نقش ایده‌آل را به دست نیاورده است تا بتواند در نقش‌های متنوع‌تر و متفاوت‌تر خودش را بهتر نشان دهد و به نمایش بگذارد. بخشی از این برمی‌گردد به شانس و هوشمندی یک فیلمساز و تهیه‌کننده که بازیگری با قابلیت علی مصفا می‌تواند از پس نقش‌های متفاوت‌تر دیگری هم برآید. به هرحال این پیشنهاد باید صورت بگیرد. اگر ما بخواهیم کارنامه کنونی این بازیگر را مرور کنیم؛ می‌توانیم بگوییم بخش قابل‌توجهی از نقش‌ها از همان ویژگی‌های سابق او برخوردار است. طبقه و فردیتی که وجه فرهنگی و روشنفکرانه در آن بیشتر دیده می‌شود و در مناسبات عادی‌تر و در ارتباطی گسترده با اقشار و طبقات جامعه، خیلی دیده نمی‌شود.
جدا ازمقوله بازیگری علی مصفا، خود او به کارگردانی بیشتر علاقه دارد و قاعدتا متکی به آن علایق و دغدغه‌های فردی و شخصیتی خود، فیلم‌های بعدی‌اش نیز همین روال را طی می‌کند. البته در فیلم «دنیای تو ساعت چند است» جدا از موضوع فیلم، شخصیتی که مصفا نقش او را ایفا کرد، بازی متفاوت‌تری را در کارنامه بازیگری او ثبت کرد.
تضاد اخلاقی در نقش‌هایی که مصفا ایفا کرده است، صرفا با خصوصیت فردی و شخصیتی او مرتبط نیست. ممکن است دنیای شخصی و فردی بسیاری از بازیگران با نقش‌هایی که ایفا می‌کنند متفاوت باشد. اینها می‌تواند جذابیت‌های متناقض‌گونه مقوله بازیگری را به اثبات برساند.
انعطاف‌پذیری و توانایی‌های بازیگر در ایفای نقش‌ها و حس‌های مختلف، نقش‌های متفاوتی را ایجاد می‌کند. یک شخصیت بازی کاملا درونگرا را می‌طلبد و یک نقش واکنش‌های برونگرایی را.
بعضی از نقش‌ها هم یک حالت ترکیبی را ایجاد می‌کنند و تلفیقی از بازی درونگرا و برونگرا ست. اینها همه به کاربلدی و جوهره و توانایی‌های بازیگر مرتبط می‌شود. قرار نیست مناسبات زندگی و شخصی و روزمره بازیگر، زمینه انطباق و فصل مشترکی با نقش‌های محوله او در سینما را داشته باشد. اگر تفاوت‌های فردی و شخصیت‌هایی که بازیگر ایفا می‌کند، بارزتر و بیشتر باشد، ما می‌توانیم برای بازیگر حساب جداگانه‌ای باز کنیم و به توانایی‌ها و قابلیت‌ها و درک هنرمندانه‌اش اذعان کنیم.
در فیلم «مرگ ماهی» که آخرین کار مصفا در نمایش عمومی است، در صحنه‌هایی او پا فراتر می‌گذارد و کشمکش و برخورد تندتری را با یکی از افراد خانواده‌اش دارد. یا در فیلم «وارونگی» موقعیت‌هایی برای این بازیگر ایجاد می‌شود که بالاو پایین دارد. یک یا دو سکانس به خلوت این آدم می‌پردازد و در بخشی دیگر عواملی باعث می‌شوند او واکنشی تند وآمیخته با عصبیت داشته باشد. این تفاوت‌ها می‌تواند بازی مصفا و نقش او را قابل‌باورتر کند و زمینه ارتباطی گسترده‌تری با مخاطبان مختلف ایجاد کند.
در سینمای جهان نقش‌های متفاوت بازیگری چون آل پاچینو یا داستین هافمن در فیلم «پاپیون» را مقایسه کنید با فیلم «ماراتن من» جان شلزینگر. به عقیده من بازیگر باید همواره از بازی در نقش‌های مختلف استقبال کند. شما را ارجاع می‌دهم به بازی آل پاچینو در فیلم «پدر خوانده»، این فیلم را مقایسه کنید با فیلم «مترسک» به کارگردانی جری شاتزبرگ که کاملا بیانگر یک واقعیت است و بازیگری با توانایی‌های انکار ناپذیر آل پاچینو قابلیت ایفای نقش‌های متفاوت را دارد.
این اتفاق قاعدتا در سینمای ایران هم باید بیفتد و بخشی از آن به قابلیت‌های فردی بازیگر بر می‌گردد و بخشی از آن کاملا به اصول، قواعد و مبانی حرفه‌ای سینمای آن سرزمین و جغرافیا مرتبط می‌شود؛ اینکه چقدر فرصت‌های متنوع و متکثر در اختیار یک بازیگر توانا و کار بلد قرار بگیرد که بتواند موقعیت هنرمندانه خود را به نمایش بگذارد. اگر ما یک سینمای توام با آزمون و خطای مداوم داشته باشیم و بخش خصوصی کارآمدی نداشته باشیم که این تنوع و تکثر را به چرخه سینما تزریق کند قاعدتا چنین فرصت‌هایی در اختیار بازیگرانی چون مصفا قرار نمی‌گیرد.
در عین حال یک بازیگر باید مراقبت‌های لازم را در جهت تن ندادن به هر نقش داشته باشد و در عین حال هوشمندی لازم را به خرج دهد تا فرصت‌ها را از دست ندهد.
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها: روشنفکران ،