نشست تکفیری ها برای تعیین جانشین «ابوبکر البغدادی»

منابع آگاه از برگزاری جلسه سرکرده های تکفیری برای تعیین جانشین ابوبکر البغدادی سرکرده گروهک تکفیری داعش در موصل خبر دادند.


ژست ممنوع بازیگر زن مشهور ایرانی+عکس

در این عکس بهنوش طباطبایی را در حال کشیدن سیگار که یکی از ژست های ممنوع است مشاهده می کنید:


زیباترین زنان جهان در کدام کشورها هستند+تصاویر

در این رده بندی که توسط سایت بسیار معتبر UCITYGUIDES صورت گرفته ده تا از کشور هایی که زیباترین زنان را دارند طبق این رده بندی مشاهده می کنید.


لوکس و نابودگر، سلاح هایی که لرزه بر اندام می اندازند +تصاویر

در دنیا افرادی هستند که به دلایل مختلف برای خودشان کلکسیونی از سلاح های کشنده جمع آوری می کنند.


گشتی در زندگی خصوصی دختر شایسته روسیه

یانا دوبرو ولسکایا، اخیرا نمانیده روسیه در رقابت های Miss World 2016 شد.


تاجیک: رئیس مجلس باید از لیست امید باشد

سیاست | چهارشنبه ۲۲ ارديبهشت ۹۵ ساعت ۱۱:۵۳ | نسخه چاپي

 دکتر محمدرضا تاجیک استاد دانشگاه شهید بهشتی در یادداشتی به تبیین جایگاه مدیریت مجلس و ضرورت حمایت جریان اعتدال و اصلاح طلب از چهره ای اصلاح طلب در راس قوه مقننه پرداخت.
به گزارش امیدنامه ،به اعتقاد او انتخاب فردی جز از لیست امید به‌عنوان ریاست مجلس از سوی جریان اعتدال‌(دولت) یک خطای استراتژیک غیرعقلایی است. منطق تئوری بقا به دولتمردان حکم می‌کند که از هرگونه اقدام مستقیم و غیرمستقیمی که موجب و موجد خدشه به مقبولیت و مشروعیت مردمی اصلاح‌طلبان می‌شود، پرهیز کنند، زیرا تنها با پشتوانه‌ و اتکا و اتکال به این سرمایه اجتماعی و انسانی اصلاح‌طلبان است که قادر به بقا در قدرت خواهند بود.
تاجیک معتقد است تاریخ یک‌بار دیگر مجال «بازگشت به سیاست و سیاستمدار اخلاقی» را در اختیار اصلاح‌طلبان قرار داده است، اکنون آنان هستند که باید درک و فهم تاریخی خود را به نمایش بگذارند و از این مجال برای نوعی «گشت در بازی و بازیگران قدرت و سیاست» بهره ببرند.
متن کامل این یادداشت در ادامه آمده است:
۱-
یک: از منظری سیاسی و در یک معنای مرسوم و مالوف، عقل وسیله کسب خیر و دفع ضرر است. به بیان دیگر، زمانی که از عقلانیت سیاسی صحبت می‌کنیم عمدتا مرادمان استفاده حداکثری از عقل در عرصه سیاست و به حداقل رساندن نقش سایر منابعی است که در این عرصه در مقابل عقل قرار می‌گیرند. از این‌رو، سعادت واحدهای سیاسی در گروی میزان خردمندی و عقلانیت آنان است.
دو: اوکشات در توصیف عقل‌گرایان سیاسی به‌ ما می‌گوید: «عقل‌گرا کسی است که طرفدار اندیشیدن فارغ از هر الزام نسبت به هر مرجع و اقتداری سوای موقعیت و اقتدار «خِرد» است... او دشمن اقتدار، تعصب، امور صرفا سنتی، عادتی یا آدابی است. گرایش ذهنی او در آنِ واحد هم شکاکانه و هم خوشبینانه است؛ شکاک است چون به‌نظر او هیچ عقیده، هیچ عادت، هیچ ایمان و هیچ چیز دیگر ریشه‌دار یا مورد اعتقادی نیست که او نتواند بی‌هیچ پروایی آن را مورد سوال قرار دهد و با آنچه خود آن را «خِرد» می‌نامد داوری کند، و خوشبین است زیرا عقل‌گرا هرگز در قدرت «خِرد» خویش‌(اگر به‌درستی به‌کار گرفته شود) برای تعیین ارزش یک چیز، حقیقت، یک عقیده یا درستی یک عمل تردید نمی‌کند.
علاوه بر این، او مجهز و مستظهر به اعتقاد به «خِردی» است که میان همۀ آدمیان مشترک است ... . عقل‌گرا بی‌هیچ درنگی بغرنجی‌ها و تنوع تجربه‌ها را به مجموعه‌ای از اصول فرومی‌کاهد و آنگاه بر پایۀ عقل و خرد بدان اصول حمله‌ور می‌شود یا از آن دفاع می‌کند.
سه: از منظری متفاوت می‌توان معرفت عقلانی را معرفتی تابع استدلال صحیح دانست، که از بدیهی یا با یک سیر استدلالی معتبر از بدیهیات استنتاج شده باشد. یا بر نوعی عقل و عقلانیت ابزاری تاکید داشت که ناظر بر سرشت و ماهیت خواست‌ها و اهداف نیست، بلکه به وسایل رسیدن به اهدافی که به هر دلیلی انتخاب شده‌اند؛ اطلاق می‌شود. با این رویکرد، می‌توان عقلانی شدن را در کارایی و پیچیدگی ابزارها و بروکراسی آن دید و بر انطباق حسابگرانه برای دستیابی به منافع تاکید کرد. زمانی نیز که از عقل در یک ساحتِ فلسفی سخن گفته می‌شود مراد بسیاری از فلاسفه را همان قوه عاقله یا نیروی ادراک‌کننده که کلیات را ادراک می‌کند، می‌یابیم.
این قوه مدرکه، یا قضایایی از سنخ «هست» و «نیست»ها را درک می‌کند که در آن صورت به آن عقل نظری گویند یا باید و نبایدها را درک می‌کند که به آن عقل عملی گویند. در کنار این تعاریف متعدد و متکثر، پوپر نیز از عقلانیت انتقادی در مقابل عقلانیت غیرانتقادی با ما سخن می‌گوید. وی استدلال می‌کند که عقلانیت غیرانتقادی نمی‌تواند تبیین کند که برهان چگونه ممکن است.
چهار: در جهان مدرن، عقل عمدتا همان خردِ خودمختار نقاد است که از شناسه تسخیری بودن برخوردار است و هر آنچه منجمد است در پرتو آن ذوب می‌شود. در یک رویکرد مقایسه‌ای، می‌توان شناسه‌های ممیزه عقل مدرن نسبت به عقل پیشامدرن را در دو ویژگی جست‌وجو کرد؛ یکی آنکه هیچ مرجع و منبع دیگری را جز ذهن عرفی به رسمیت نمی‏شناسد، و دیگر آنکه به‌جای «معرفت» و شناختِ حقیقت، در پی کسب «قدرت» و تصرف در طبیعت برای ارضای تمایلات انسانی است.
بنابراین، انسانِ مدرن برای دستیابی به قدرت و ثروت، خردمندی آدمی را منحصر به عقل ابزاری کرده و انسان را از دریافت‏های عقل نظری و عقل عملی محروم کرد. کانت در کتاب «سنجش عقل نظری» برای نخستین بار در سایۀ نقد قوای عقلی، محدودیت امور غیرعقلانی مانند ایمان را به پیش کشید. او تلاش کرد ثابت کند که امور ایمانی و اعتقادی را باید از حیطه عقل خارج کرد؛ چراکه آنها ازجمله امور وجدانی هستند، و بنابراین، نباید در حیطۀ عقل مطرح شوند. بدین‌ترتیب، با تبلور و انفکاک ابژه و سوژه در ساحت نظام اندیشگی مدرن، عقل نیز از ایمان جدا شده و استقلالی دوباره می‌یابد، تا جایی که رنه دکارت عقل را تنها راهبر هستی انسان قلمداد می‌کند.
پنج: به‌نظر می‌رسد در یک نگاه اسلامی عقل همان قوه عاقله که به عقل عملی و عقل نظری قابل تقسیم است، فرض شود، و عقلانیت همان کاربست عقل به‌گونه‌ای که با کمک بدیهیات به استنتاج جدیدی برسد و مجهول را معلوم سازد و به گزاره باور صادق موجه برسد، تعریف شود. از این منظر، پای استدلال عقلی گاه چوبین است و با توسل به عقل بنیادین و عقل مستقل بشری نمی‌توان به بدیهیات رسید، لذا نیازمند منبع معرفتی دیگری هستیم که ما را در رسیدن به سرمنزل مقصود‌(بدیهیات) یاری رساند. این منبع، همان وحی است. بنابراین، انسان مسلمان‌(به‌تصریح برخی دانش‌پژوهان این عرصه) با نوعی عقلانیت رئالیستی وحی‌پذیر مواجه است، یعنی باور دارد این وحی است که به انسان یاری می‌رساند تا بتواند در مواردی به فرایند استنتاج دست یابد.
شش: ماکس وبر چهار نوع عقلانیت را از هم بازمی‌شناسد؛ ‌(1)عقلانیت ابزاری: اینگونه عقلانیت به محاسبه احتمالات رفتار دیگران مرتبط است. این انتظارات، ابزاری برای یک کنشگر‌(فرد یا گروه) خاص برای دستیابی به اهدافی است که به لحاظ عقلانی قابل محاسبه هستند.‌(2)عقلانیت معطوف به ارزش: فرد اعمالی را انجام می‌دهد که به نظر او فی‌نفسه ارزشمند هستند؛ مثل اعمالی که با انگیزه‌های اخلاقی، زیبایی‌شناختی یا مذهبی انجام می‌گیرد، فارغ از اینکه به نتیجه برسد یا خیر.‌(3)عقلانیت عاطفی: عمل فرد تحت تاثیر عاطفه و احساسات اوست.‌(4)عقلانیت سنتی یا متعارف: براساس آداب و سنن رایج صورت می‌گیرد.
2
اکنون چنانچه در مرسوم‌ترین و معمول‌ترین تعریف بپذیریم که عقلانیت امری است که قواعدی برای درستی و نادرستی، یا اعتبار و بی‌اعتباری آن وجود دارد، و دانشی هست به نام منطق که کارش ارایه الگوهای معتبر خردورزی است؛ الگوهایی که سرپیچی از آنها حاصلی جز تفکر سقیم و معیوب نخواهد بود، و بپذیریم که عاقل و خردمند کسی است که انتخاب خود را بعد از بررسی انتخاب‌های مختلف و با لحاظ پرسش‌هایی همچون: «چه مواردی ممکن است؟»، «چه مواردی مطلوب است؟»، «برطبق مطلوبیت و محدودیت موجود کدام انتخاب بهترین است؟»، آن‌گاه باید بگوییم:
یک: اراده معطوف به کسب ریاست توسط «رهروان» هر چه باشد عقلانیت معطوف به ارزش نیست. به بیان دیگر، این اقدام آنان نه تنها فی‌نفسه ارزش و ارزشمند نیست، بلکه ضدارزش نیز هست.
زیرا در این‌صورت حجاب از چهره واقعی خود برگرفته‌ و بر همگان نمایان می‌سازند که برای نیل به هدف‌(قدرت) بهره بردن از هر ابزار و وسیله‌ای را مباح و مجاز می‌دانند. این اقدام را همچنین نمی‌توان با عقلانیت عاطفی توجیه و تحلیل کرد و آن را اقدامی تحت تاثیر احساسات -مثل رفتار پدر و مادر با فرزند، یا دوست با دوست– یا با عقلانیت سنتی –اقدام براساس عادت و سنت- فرض کرد. از رهگذر این اقدام –با تمام تمهیدات و ترتیب‌ها و تدبیرهایی که برای تحقق آن به‌عمل می‌آید– چیزی بیش از یک «آبنبات چوبی» نصیب این جریان نخواهد شد –حتی در صورت نشستن بر کرسی ریاست- زیرا در فردای این ریاست فردای دیگری هم هست؛ فردایی که رهروان این طریق و طریقت دیگر نه می‌توانند به همیاری اصلاح‌طلبان و نه به یاری اصولگرایان امید داشته باشند.
دو: انتخاب فردی جز از لیست امید به‌عنوان ریاست مجلس از سوی جریان اعتدال‌(دولت) یک خطای استراتژیک غیرعقلایی است. منطق تئوری بقا به دولتمردان حکم می‌کند که از هرگونه اقدام مستقیم و غیرمستقیمی که موجب و موجد خدشه به مقبولیت و مشروعیت مردمی اصلاح‌طلبان می‌شود، پرهیز کنند، زیرا تنها با پشتوانه‌ و اتکا و اتکال به این سرمایه اجتماعی و انسانی اصلاح‌طلبان است که قادر به بقا در قدرت خواهند بود. جریان اعتدال باید مطمئن باشد که محصول کشت و کاشت امروز خود را در انتخابات آتی ریاست‌جمهوری برداشت خواهد کرد. دوستان اعتدال‌گرا باور داشته باشند که بقا و بالندگی آنان در بقا آنان به‌عنوان عضوی از خانواده بزرگ اصلاح‌طلبی است.
سه: انتخاب فردی غیراصلاح‌طلب از سوی برخی از اصلاح‌طلبان نیز یک خطا و جفای استراتژیک غیرعقلایی است. این گروه از اصلاح‌طلبان باید آگاه باشند که در این معامله به‌اصطلاح عقلایی، آنچه هزینه می‌شود «اعتماد مردم» یا سرمایه حیثیتی و شخصیتی و هویتی جریان اصلاح‌طلبی است. این عده اصلاح‌طلبان –اگر اساسا بتوان آنها را اصلاح‌طلب نامید– حق ندارند رای و اعتماد و اراده آگاهانه و معطوف به تغییر مردم را در جهت تحقق اراده معطوف به تثبیت و قدرت مصادره کنند.
این دوستان نباید در پای عقل و عقلانیت اولترا-ابزاری خود سیاست و سیاستمدار اخلاقی را ذبح عقلی کنند. تاریخ یک‌بار دیگر مجال «بازگشت به سیاست و سیاستمدار اخلاقی» را در اختیار اصلاح‌طلبان قرار داده است، اکنون آنان هستند که باید درک و فهم تاریخی خود را به نمایش بگذارند و از این مجال برای نوعی «گشت در بازی و بازیگران قدرت و سیاست» بهره ببرند.
ایران امروز ما بیش و پیش از هر زمان دیگری نیازمند نخبگان سیاسی اخلاق‌مدار و پاکدست و معنویت‌گرا و مردمی، و جایگزین کردن آنان به‌جای اصحاب قدرتی است که دیری است که «اخلاق سیاسی» را مشی و روش خود کرده‌اند و با تشبث به هر حشیشی تلاش دارند تا خود را «تنها بازی و بازیگر کارآمد -و دارای ارتباطات عالیه و خفیفه– در شهر» نشان دهند.
چهار: ثنویت‌(دوگانه) منطقی تاریخ اکنون اصلاح‌طلبان، بیش از آنکه ثنویت «مدیر-غیرمدیر»، «مرتبط-غیرمرتبط» باشد، دوگانه «اخلاقی-غیراخلاقی»، «مردمی-غیرمردمی» است. اگرچه معتقدم دومی از اولی بی‌نصیب نیست، اما چنانچه بر این فرض شویم که میان این‌دو باید یکی را انتخاب کرد، آنگاه باید منتظر انتخاب تاریخی نمایندگان محترم مجلس باشیم. از یک نقطه‌نظر ملی و ناظر بر منافع و مصالح مردم، تردیدی ندارم که نباید در انتخاب گزینه دوم تردید کرد.
پنج: مردم حرکت تاریخی خود را با شکوه و زیبایی تمام انجام دادند و یک‌بار دیگر رخداد شگرف تاریخی آفریدند. اکنون نوبت کنش زلال و دلیرانه و هوشیارانه منتخبان مردم و کنشگران سیاسی است. تنها کنش عقلایی در این شرایط، بازی با کارت مردم است ولاغیر.

اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد: