کشف ۴ جسد غیرآتش نشان از زیر آوار

در حالی که عملیات تجسس و آواربرداری از ساختمان پلاسکو وارد پنجمین روز خود شده است، با تلاش امدادگران ساعتی پیش جسد ۴ نفر از شهروندان، کشف و ...


کشف ۴ جسد غیرآتش نشان از زیر آوار

در حالی که عملیات تجسس و آواربرداری از ساختمان پلاسکو وارد پنجمین روز خود شده است، با تلاش امدادگران ساعتی پیش جسد ۴ نفر از شهروندان، کشف و ...


کشف ۴ جسد غیرآتش نشان از زیر آوار

در حالی که عملیات تجسس و آواربرداری از ساختمان پلاسکو وارد پنجمین روز خود شده است، با تلاش امدادگران ساعتی پیش جسد ۴ نفر از شهروندان، کشف و ...


پیشنهاد میلیاردی پرسپولیس به مهاجم لیگ‌برتری

سرمربی تیم فوتبال پیکان می‌گوید یکی از باشگاه‌ها به مهاجم خارجی تیمش پیشنهاد ۹۰۰ هزار دلاری داده است.<br />


زندگی زنان در ژاپن، سرزمین نظم و قانون

زنانی در کیمونوهای افسانه ای یا زنانی در زندگی های ماشینی بدون انعطاف؟ تصور ما و شاید بسیاری از مردم دنیا از ژاپن میان این تصویرهای ضد و نقیض ...


اعترافات یک کارگردان تئاترِ

| چهارشنبه ۱۸ فروردين ۹۵ ساعت ۱۲:۰ | نسخه چاپي

گذشته گرایی در هنرهای نمایشی هرچند برای بسیاری از هنرمندان زمینه ای است برای بازگویی برخی از ماجراهای تاریخی جذاب برای بسیاری از هنرمندان هم راهی است برای معادلسازی اتفاقات معاصر.

به گزارش سینماژورنال با این حال کمتر کارگردانی پیدا شده که بیاید و به صراحت بگوید داستانهایش را به لحاظ زمانی در گذشته روایت می کند تا از ممیزی رهایی یابد.

حسین کیانی کارگردان تئاتر که آثاری چون «خویشخانه»، «مشروطه بانو» و «مضحکه شبیه قتل» را روی صحنه برده، شاید یکی از معدود چهره های هنری ما باشد که به راحتی گفته است گذشته گرایی برایش گریزی است برای رهایی از گرفت و گیری که ممکن است ممیزی برای داستانهایی از وی که در دوران معاصر می گذرند ایجاد کند.

وسوسه نبوده که باعث شده به سراغ گذشته بروم

کیانی به بهانه اجرای تازه اش از “مضحکه شبیه به قتل” درباره گذشته گرایی به “اعتماد” می گوید: پرداختن به آن گذشته و یاد کردن از آن گذشته طبیعتا برای هر ایرانی چه هنرمند باشد چه نباشد وسوسه‌انگیز است. بخشی از روح و ذات فرهنگی ما است. قضاوت و ارزشگذاری هم ندارم که خوب است یا بد است. شاید بشود گفت که ما به دلیل پرداختن به گذشته از حال خودمان غافل شدیم و عقب ماندیم. اما در بنیان‌های فرهنگی ما گذشته همیشه وسوسه‌انگیز بوده. اما این وسوسه باعث نشده که من سراغ گذشته  بروم.

بسیاری از مسائلی که به دلیل ممیزی نمی توانم در دوره حال طرح کنم به گذشته می برم
وی درباره علت حضور پررنگ گذشته در کارهایش بیان می دارد:{این مسأله} کاملا یک مبنای اجتماعی و می‌توانم بگویم سیاسی دارد.
به این معنا که من بسیاری از طرح‌ها، ایده‌ها و مسائلی را که نمی‌توانم به دلیل شرایط متفاوت ممیزی در دوره حال مطرح کنم، مجبورم در دوره گذشته مطرح کنم. طبیعتا گذشته‌ای را انتخاب می‌کنم که این بستر در آن وجود داشته باشد. یعنی بستر پیداکردن مسائل امروزین در آن وجود داشته باشد. طبیعتا اگر به صفویه یا هر دوره دیگری برویم خصوصیات خاص خودش را دارد. اما دوره قاجار منحصرا دوره‌ای است که به لحاظ کارکردی می‌تواند برای بیان بسیاری از مسائل امروزین دوره مناسبی باشد. بنابراین بیشتر آن دوره را من در کارهایم انتخاب کردم. اما خب مثلا در نمایش «قصه خیشخانه» من درباره دوره غزنوی نوشتم ولیکن عمده کارها در دوره قاجار  بوده.

دوره قاجار بستر مناسبی است برای بیان مسائل انسان امروز

کیانی درباره چرایی قاجار به عنوان زمان مطلوبش برای توصیف داستانهای معاصر اظهار می دارد: چون دوره قاجار بستر خیلی مناسبی است برای بیان مسائلی که انسان امروز با آن درگیر است و در نتیجه همان‌طور که گفتم برای من این یک راه گریز است. راه گریزی است برای گفتن برخی مسائل.

یک هنرممند با این شرایط با دو جناح سیاسی؛ آیا می شد؟

این کارگردان خاطرنشان می سازد: فکر کنید من همین داستان «مضحکه شبیه قتل» را می‌خواستم در دوره حاضر بیان کنم. یک هنرمندی با این شرایط با دو جناح سیاسی. آیا می‌شد؟ خیلی با گرفت و گیر مواجه می‌شد. مثل همان گرفت و‌گیری که «مرگ در حمام بنفش» با آن مواجه شد. اگر این نمایش دو قرن به عقب برمی‌گشت مشکلی برای اجرا نمی‌داشت اما خب آن موقع خیلی از مسائل در آن ناگفته می‌ماند. به هر حال آن‌طور هم نیست که همیشه این گذشته‌گرایی جواب بدهد. در خیلی از موارد باید با زبان و زمان معاصر حرف بزنید. اما خب به لحاظ فلسفی من آنقدر گذشته کاوی نکرده‌ام.

حسین
حسین کیانی
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها:

دیدگاه شما چیست؟