توضیح وزیر سوئدی درباره حجابش در تهران

زنان این هیات ، حین سفر خود به تهران روسری پوشیده بودند که با انتقادات فراوانی در داخل سوئد به ویژه از سوی حزب لیبرال اپوزیسیون مواجه شد.


اظهارات آخوندی در جلسه استیضاحش؛

استعفا دادم اما رئیس‌جمهور مخالفت کرد

عباس آخوندی در نشست علنی امروز (یکشنبه یکم اسفندماه) مجلس شورای اسلامی در جریان بررسی طرح استیضاح، در دفاع از خود گفت: قطعاً این جلسه سخت و تاریخی به اینجا ختم نمی شود و در آینده نیز مورد قضاوت ملت ...


پرداختی به کارگران نباید کمتر از 2 میلیون و 600 هزار تومان باشد

رییس خانه کارگر گفت: طبق اطلاعات و آماری که ما داریم وضعیت معیشتی و زندگی کارگران با حقوق آنها اختلاف فاحشی دارد، بر پایه این اطلاعات حداقل ...


فیفا ستاره های استقلال را حذف کرد؛ستاره گذاری در آسیا ممنوع است

در سایت رسمی فیفا، هیچ اثری از دو ستاره استقلال، که نماد قهرمانی این تیم در آسیا است، وجود ندارد.


آخرین هواپیمای کنکورد فعال، راهی موزه شد

آخرین هواپیمای کنکورد مافوق صوت فعال، بعد از اینکه ۱۳ سال غیرفعال روی باند فرودگاه بریستول فیلتون بود، راهی یک آشبانه هواپیمای ویژه شد که ...


آن‌چه ما یقیناً نیاز نداریم تئاتر وحشت روزمره است
پیام روز جهانی تئاتر/ آناتولی واسیلیو

آن‌چه ما یقیناً نیاز نداریم تئاتر وحشت روزمره است

| يكشنبه ۲۳ اسفند ۹۴ ساعت ۲۰:۲۱ | نسخه چاپي

آن‌چه ما یقیناً نیاز نداریم تئاتر وحشت روزمره است - چه فردی و چه جمعی، آن‌چه ما نیاز نداریم تئاتر اجساد و خون در خیابان‌ها و میدان‌ها، در پایتخت‌ها و شهرستان‌هاست، تئاتری ساختگی از درگیری خصمانه میان مذاهب و اقوام.
به گزارش خبرگزاری تسنیم ، پیام روز جهانی تئاتر توسط آناتولی واسیلیو، کارگردان و استاد دانشگاه تئاتر روسیه و بنیانگذار مدرسه تئاتر و هنرهای دراماتیک مسکو منتشر شد که بدین شرح است:
آیا ما به تئاتر نیاز داریم؟
این سوالی است که هزاران حرفه‌ای ناامید از تئاتر و میلیون‌ها مردم خسته از آن، از خود می‌پرسند.
برای چه به آن نیاز داریم؟
در دورانی که صحنه در مقایسه با میادین شهر و اماکن عمومی که تراژدی‌های واقعی و اصیل در آن‌ها در جریان است، بدین‌سان ناچیز و بی‌اهمیت به نظر می‌رسد.
تئاتر برای ما چیست؟
بالکن‌هایی با روکش طلا، مبل‌های مخملین، کولیس‌های سرخ، صداهای پرطنین، -و یا بالعکس، چیزی که به ظاهر ممکن است به کلی متفاوت به نظر برسد: بلک‌باکس‌هایی آغشته به گل و خون، با توده‌ای از بدن‌های عریان و خشمگین درون آن.
چه می‌تواند به ما بگوید؟
همه چیز!
تئاتر همه چیز به ما می‌گوید.
این‌که چگونه خدایان در آسمان‌ها سکونت دارند و زندانیان در سیاه‌چال‌های فراموش شده جان می‌بازند، چگونه شعله‌ی هوس زبانه می‌کشد و عشق تباه می‌شود، چگونه در جهان به انسان‌های خوب نیازی نیست و فریب فرمانروایی می‌کند، چگونه مردم در آپارتمان‌ها زندگی می‌کنند در حالی‌که کودکان در اردوگاه‌های پناهندگان وادار می‌شوند تا به بیابان بازگردند و از عزیزان خود جدا شوند؛ تئاتر می‌تواند درباره تمامی این‌ موارد سخن بگوید.
تئاتر همیشه بوده و خواهد بود.
و اکنون، در این پنجاه یا هفتاد سال اخیر، به طور مشخص مورد نیاز است. زیرا از میان تمام هنرهای دیگر، تنها تئاتر است که دهان به دهان، چشم به چشم، دست به دست و بدن به بدن منتقل می‌شود. نیازی به واسطه میان انسان‌ها ندارد. تئاتر روشن‌ترین وجه روشنایی است، و به شرق یا غرب یا شمال یا جنوب تعلق ندارد. نه، تئاتر خود منشاء نور است که از چهارگوشه‌ی جهان می‌تابد و برای همگان قابل شناسایی است، چه با رویکرد دوستانه و چه خصمانه.
و ما به تئاتری نیازمندیم که همواره متفاوت باقی بماند، ما به اشکال مختلفی از تئاتر نیاز داریم.
از میان تمامی اشکال و شیوه‌های ممکن تئاتر، بیش از همه شکل باستانی آن. شیوه‌های تئاترهای آیینی نمی‌بایست در تضاد با «تئاتر ملت‌های متمدن» قرار گیرد. فرهنگ سکولار امروزه هرچه بیشتر

اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:

دیدگاه شما چیست؟