بنزهایی که تاکنون ندیده اید+تصاویر

اولین سری از عکس های اختصاصی عصر ایران از موزه بنز را می توانید ببیند.


دردسرهای عکس منشوری و استعفای دو سرمربی؛ یک فوتبالیست گوشه رینگ!

اظهارات تند شجاعی و عکس جنجالی رحمتی، استعفای همزمان دو مربی لیگ برتری، واگذاری تیم امید به فدراسیون و استعفا در پرونده تیم جنجالی اخیر مهمترین ...


«نه» سران خلیج فارس به عربستان؛ اتحادت را نمی خواهیم

سی و هفتمین اجلاس دو روزه سران کشورهای عرب حوزه خلیج فارس در حالی در منامه پایتخت بحرین به کار خود خاتمه داد که سعودی ها در مورد تشکیل «اتحاد ...


باب دیلن برنامه کنسرت‌هایش را اعلام کرد

سایت «باب دیلن» اعلام کرد که این خواننده به‌زودی در ولز، انگلیس، اسکاتلند و ایرلند روی صحنه می‌رود.



فصل نو بی.او.دبلیو

فصل نو بی.او.دبلیو

ماشين | جمعه ۰۲ بهمن ۹۴ ساعت ۱۰:۳۳ | نسخه چاپي

در اواخر دهه ۶۰ و ابتدای دهه ۷۰ میلادی، بی‌ام‌و در مسابقات اتومبیلرانی به موفقیت‌های زیادی دست پیدا کرد.
این موفقیت‌ها بر اثر کیفیت بالای کارمهندسان و در کل تیم بخش مسابقه یا موتور اسپرت بی‌ام‌و بود. این موفقیت‌ها باعث شد کم کم مسوولان کمپانی به فکر یک بخش ویژه باشند که روی خودروهای مسابقه‌ای این شرکت تمرکز ویژه داشته باشد.
از این رو در سال ۱۹۷۲ از میان مهندسان و متخصصان شرکت ۳۵ نفر را برگزیدند تا بخشی به نام Mpower را تاسیس کنند. در این بخش افرادی مشغول به کار بودند که علاوه بر تخصص، از دیوانه‌های دنیای سرعت و قدرت به حساب می‌آمدند؛ زیرا بعضی از آنها حتی دوره‌های مختلف رانندگی را پشت سر گذاشته بودند.
اولین پروژه بخش جدید کمپانی با کد ۳.۰ CSL در ماه می ‌سال ۱۹۷۲ آماده شد. این خودرو در واقع یک بی‌ام‌و اتاق E۹ بود که توسط بخش ام‌پاور مورد تقویت و بهینه‌سازی قرار گرفته بود تا در مسابقات قهرمانی اروپا، لمانز شرکت کند.
بخش ام‌پاور به همین منظور یکی از زیباترین کیت‌های بدنه تاریخ کمپانی بی‌ام‌و را برای این خودرو طراحی کرد تا علاوه بر کاهش وزن از نظر آیرودینامیکی هم بهبود یابد. از طرفی قدرت پیشرانه ۶ سیلندر ۳ لیتری این خودرو نیز تا ۲۰۰ اسب بخار از سوی متخصصان پیشرانه در ام‌پاور افزایش یافت. دستپخت ام‌پاوری‌ها آنقدر خوب بود که چند‌ سالی برای بی‌ام‌و در مسابقات مختلف افتخار‌آفرینی کرد.

فصلی

در اواسط دهه ۷۰ میلادی بخش ام‌پاور هر چه را که داشت برای مدل CSL رو کرده بود و دیگر به نظر می‌رسید وقت بازنشستگی این خودرو فرا‌رسیده است. به این ترتیب طراحان و مهندسان گرد هم آمدند تا تیمی برای ساخت جایگزین سی‌اس‌ال پیدا کنند.
به این ترتیب تحقیقات و آزمایش انجام شد تا در سال ۱۹۷۸ بی‌ام‌و M۱ وارد کارزار شود. این خودرو با هدف غلبه بر حریفانی همچون پورشه ۹۳۵ آماده شد؛ اما مشکلات مختلف در تولید این خودرو و البته هزینه‌های بالای این پروژه باعث شد تولید M۱ در سال ۱۹۸۱ متوقف شود.
تا سال ۱۹۷۹ بخش ام‌پاور فقط در حوزه مسابقات فعال بود. اما در سال ۱۹۷۸ مسوولان کمپانی به فکر تولید محصولاتی قدرتمند برای حضور در خیابان‌ها و استفاده عموم افتادند. این در شرایطی بود که هنوز مرسدس بنز حریف دیرینه بی‌ام‌و بخش AMG را فعال نکرده بود. پس اولین خودرویی که زیر تیغ جراحی متخصصان بخش ام‌پاور رفت اولین نسل از بی‌ام‌و سری ۵ با کد E۱۲ بود.
به این ترتیب در سال ۱۹۷۹ مدل M۵ با کد ۵۳۵i عرضه شد. این خودرو پیشرانه‌ای با کد M۹۰ داشت که می‌توانست ۲۱۰ تا ۲۱۵ اسب بخار قدرت تولید کند و گشتاورش هم به ۳۱۰ نیوتن متر می‌رسید. این اعداد و ارقام برای یک سدان ۴ در خانوادگی بسیار جذاب بود؛ به‌طوری که اگر در سال ۱۹۷۹ مالک یک M۵ بودید، احتمالا کمتر خودرویی می‌توانست در خیابان از چنگالتان فرار کند.
تولید مدل ام‌پاور از اتاق E۱۲ تا سال ۱۹۸۱ ادامه داشت. سپس بخش ام‌پاور به سراغ اتاق E۲۴ و E۲۸ نیز رفت. این خودرو‌ها نیز توانستند به موفقیت دست پیدا کنند و به این ترتیب اعتبار بخش ام‌پاور افزایش یافت.
اما به عقیده کارشناسان، خودرویی که توانست به معنای واقعی بخش ام‌پاور را به اعتباری جهانی و درجه یک برساند، اتاق E۳۰ است که از ماندگار‌ترین خودروهای تاریخ خودروسازی به شمار می‌رود. خودرویی که حدود ۲ هفته پیش یک نمونه از بکرترین و دست نخورده‌ترین‌های آن را به شما خوانندگان گرامی معرفی کردیم. در این شماره نیز قصد داریم یک نمونه از بهترین بی‌ام‌و‌های E۳۰ ام‌پاور موجود در ایران را بررسی کنیم.

فصلی

تاریخچه M۳
بی‌ام‌و در سال ۱۹۸۲ اتاق E۳۰ را جایگزین اتاق E۲۱ کرد که دیگر گرد پیری بر رخسارش نشسته بود. این خودرو خوش‌سیما یک سری ۳ جدید بود و نیاز داشت تا بخش ام‌پاور هم دستی به سرو گوش این خودرو بکشد. ام‌پاور برای این خودرو دو پیشرانه ۴ سیلندر را به کار گرفت.
مدل اول در سال ۱۹۸۶ بر مبنایE۳۰ استاندارد طراحی شد. به این ترتیب متخصصان ام‌پاور علاوه بر تغییرات فنی، بدنه خودرو را نیز دچار تغییر کردند. در ابتدا هدف از تولید M۳ شرکت در مسابقاتی مثل DTM و رویارویی با حریفانی همچون آئودی و مرسدس بنز بود. بخش ام‌پاور از بین اتاق‌های مدل E۳۰ تنها نمونه‌های کوپه و کانورتیبل را برای تبدیل کردن به مدل M۳ انتخاب کرد.
به این ترتیب در اواخر سال ۱۹۸۶ نمونه آزمایشی ام‌۳ آماده شد و کمتر از یک سال بعد روانه میدان شد. این خودرو مجهز به پیشرانه ۳/۲ لیتری بود که چهار سیلندر داشت و روی هر سیلندرش نیز ۴ سوپاپ قرار گرفته بود. این پیشرانه که با کد S۱۴B۲۳ شناخته می‌شود، از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ درون سینه مدل M۳ قرار گرفت.
متخصصان برای ساخت این پیشرانه از بلوک موتور قدیمی ۴ سیلندر M۱۰ استفاده کرده بودند. برای سرسیلندر هم به سراغ پیشرانه M۸۸ کمپانی رفتند که ۶ سیلندر بود. برای اینکه سرسیلندر موتور ۶ سیلندر را بتوانند روی بدنه موتور ۴ سیلندر مونتاژ کنند، سرسیلندر ام ۸۸ را کمی کوتاه کردند تا آن بخش مربوط به دو سیلندر اضافی حذف شود.
به این ترتیب پیشرانه جدید آماده بود تا در دور ۶۷۵۰حدود ۱۹۲ اسب بخار نیرو تولید کند. این میزان از قدرت برای یک کوپه خیابانی در آن سال‌ها عدد مناسبی بود زیرا هنوز بسیاری از خودروهای سوپر اسپرت‌های آن دوران قدرتی کمتر از ۴۰۰ اسب بخار داشتند. همچنین گشتاور این پیشرانه نیز به عدد ۲۳ نیوتن متر می‌رسید و برای دستیابی به آن باید دور موتور را تا ۴۷۵۰ بالا می‌بردید.
این خودرو می‌توانست در ۹/۶ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت دست پیدا کند و تا ۲۳۴ کیلومتر در ساعت نیز سرعت می‌گرفت. در سال ۱۹۸۸ بی‌ام‌و مدلی ویژه از سری M۳ را تولید کرد که به Evolution یا EVO۲ معروف است. این خودرو درب محفظه صندوقی سبک‌تر با اسپویلر متفاوت داشت و از دیگر تفاوت‌های آن باید به لبه پیش آمده سپر جلو و عمق محفظه پرژکتورهایش اشاره کرد.
ام‌پاور در مدل او۲ هم از پیشرانه S۱۴B۲۳ استفاده کرد با این تفاوت که پسوند Evo۲ نیز به آن اضافه شد. این بار پیشرانه با تغییراتی که در میل سوپاپ، محفظه احتراق، مانیفولد ورودی و سیستم اگزوز (هدرز و کاتالیزور) ایجاد شد، قدرت موتور به ۲۲۰ اسب بخار رسید. همچنین گشتاور هم ۵ واحد افزایش یافت.
این پیشرانه از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ فقط به مدت دو سال درون سینه ام‌۳ قرار گرفت. ام‌۳ با پیشرانه تغییر‌یافته‌اش آتشین‌تر شد و حالا در ۷/۶ ثانیه سرعتش از ۱۰۰ کیلومتر در ساعت تجاوز می‌کند. سرعت نهایی آن نیز به حدود ۲۴۰ کیلومتر در ساعت رسید. اما این پایان ماجرا نبود زیرا ام‌پاوری‌ها برای ام‌۳ خوابی تازه دیده بودند.
سال ۱۹۸۹ همزمان با استفاده ام‌۳ از پیشرانه ۳/۲ لیتری، یک مدل ویژه از این خودرو به بازار آمد که Evo۳ نامیده می‌شود. این بار پیشرانه حجمش به ۵/۲ لیتر افزایش یافته بود تا قدرت بیشتری تولید کند. تغییرات در حجم موتور و میل سوپاپ‌ها باعث شد نسبت تراکم پیشرانه نیز تغییر کند.
همچنین مانیفولد ورودی نیز دچار تغییر شد تا در نهایت قدرت پیشرانه به ۲۳۵ اسب بخار در دور ۷ هزار برسد. اما گشتاور ۵ نیوتن متر کاهش یافت و به ۲۴۰ نیوتن متر رسید. این پیشرانه۴ سیلندر تنها به مدت یک سال و تا سال ۹۰ روی E۳۰ M نصب شد. بی‌ام‌و در مدل‌های مسابقه‌ای این خودرو قدرت پیشرانه ۳/۲ لیتری را تا ۳۰۰ اسب بخار افزایش داد که نشان از پتانسیل بالای این پیشرانه دارد.
از طرفی برای شرکت در مسابقات تورینگ جهان به سراغ پیشرانه ۵/۲ لیتری رفت و قدرتش را به مرز ۳۰۰ اسب بخار رساند. در دوران تولید این خودرو ۱۶ هزار و ۲۰۲ دستگاه بی‌ام‌و E۳۰M به تولید رسید که از مجموع این تولیدات تنها ۷۸۷ دستگاه مدل کانورتیبل یا کروکی هستند. از میان آنها نیز تنها یک دستگاه از انواع کانورتیبل Evo است.

فصلی

بخش فنی
هر چند E۳۰ M به خودی خود خودرویی قدرتمند است اما، بعد از تولید نسل سوم سری سه(E۳۶) در سال ۱۹۹۰ و ساخت مدل ام این اتاق در سال ۱۹۹۲ بسیاری از مالکان خودروهای ای ۳۰ اقدام به تغییرات در خودروهای خود با استفاده از قطعات موجود در مدل جدیدتر کردند.
از این رو پیشرانه ۶ سیلندرS۵۰B۳۰ با حجم ۳ لیتر که روی اتاق E۳۶M نصب شده بود، درون سینه برادر کوچکتر نیز جای گرفت. به این ترتیب پیشرانه‌ای با قدرت ۲۸۶ اسب بخار و گشتاور ۳۲۰ نیوتن متر این برادر بزرگ را به جنگجویی خشمگین تبدیل کرد. اما طولی نکشید که با ساخت پیشرانه S۵۰B۳۲ به حجم ۲/۳ لیتر در سال ۱۹۹۵ برای اتاق E۳۶ M باز هم مالکان خودروهای‌ E۳۰ دست به کار شدند و این پیشرانه را روی خودروی خود نصب کردند.
پیشرانه جدید حتی از مدل قبلی هم قوی‌تر بود و قدرتش به ۳۱۶ اسب بخار می‌رسید. ضمنا گشتاور آن هم ۳۵۰ نیوتن متر بود. خودروی مورد نظر ما نیز درست از همین پیشرانه استفاده می‌کند. ضمنا در بخش سیستم تعلیق نیز تغییرات باعث شده خودرو با افزایش هندلینگ رو‌به‌رو شود. ضمنا قدرت در این خودرو برای انتقال قدرت پیشرانه به چرخ‌ها از گیربکس دستی ۵ سرعته و دیفرانسیل قدرتمند ام‌پاور در عقب استفاده شده است.
در پایان یادآور می‌شویم که اتاق E۳۰ یکی از ماندگارترین خودروها در تاریخ کمپانی بی‌ام‌و است و بسیاری از کارشناسان عقیده دارند بی‌ام‌و با ساخت این خودرو فصل جدیدی در تولیدات خود آغاز کرد. ضمنا مدل ام‌پاور این اتاق یکی از بهترین خودروهای مسابقه‌ای شهری و پیست به شمار می‌رود. در انتها لازم است از همکاری صمیمانه آقایان سینا، سپهر و سروش صدوقی با ضمیمه هفتگی «دنیای ماشین» تشکر کنیم.

فصلی

طراحی
طراحی بی‌ام‌و E۳۰ توسط Claus Luthe و Max Reisböc صورت گرفت. این دو طراح سعی کردند با استفاده از خطوطی ساده و به دور از بلند‌پروازی، خودرویی طراحی‌ کنند که تقریبا از نظر زیبایی بر دل هر بیننده‌ای بنشیند. اما وقتی صحبت از یک بی‌ام‌و MPower می‌شود، دیگر آن طرح ساده آنقدرها هم ساده نیست. زیرا قطعات بدنه یا Body kit زیبای ام‌پاور اجازه نمی‌دهد بهE۳۰ به چشم یک خودروی معمولی نگاه کنید.
اما نکته اینجاست که بخش ام‌پاور تنها بی‌ام‌و‌های ای‌۳۰ کوپه و کانورتیبل را به‌صورت M عرضه کرد اما حالا یک بی‌ام‌و ای‌۳۰ سدان در مقابل ماست! تعجب نکنید موضوع بسیار ساده است. به دلیل اینکه ام‌پاور مدل سدان را به سری M تبدیل نکرد، زحمت این کار را خود مالکان کشیدند!
از رو بسیاری از بی‌ام‌و‌های سدان در دنیا با استفaاده از قطعات کیت بدنه ساخت M-Technic بدل به E۳۰M شدند. بی‌ام‌و ای۳۰ سدان مورد نظر ما نیز به کمک همین کیت بدنه بدل به مدل ام شده است.
البته چراغ‌های جلوی برف‌پاک‌کن‌دار نیز به زیبایی خودرو می‌افزاید که به‌صورت افتر مارکت (قطعات تولید شده به‌صورت آپشن در بازار) خریداری و نصب شده‌اند. سپر جلو دارای ورودی‌های هوا برای رساندن جریان هوا به دیسک‌های ترمز خنک شونده است. در زیر درب‌های کناری نیز رکابی نصب شده است که باعث می‌شود ارتفاع خودرو کوتاه‌تر از آنچه هست به نظر برسد. هر چند این رکاب هارمونی خوبی در طرح ایجاد می‌کند.
در قسمت عقب هم سادگی طرح کاملا مشهود است اما تصور نکنید این سادگی شما را خسته می‌کند زیرا بعد از گذشت ۲۶ سال از زمان تولید خودروی مورد نظر ما، هنوز هم نگاه کردن به خودرو بسیار لذت بخش است. از طرفی اسویلر روی درب محفظه موتور و خروجی‌های اگزوز نیز این بخش را کمی از سادگی خارج می‌کند.

فصلی

کابین
درون کابین اولین نکته‌ای که جلب توجه می‌کند نشانگرهای آبی رنگ و فرمان چرمی اسپرت momo است. سر دنده هم مثل فرمان با مدل momo تعویض شده است. صندلی‌های جلو و عقب نیز با مدل ام تعویض شده‌اند و به نشان سه رنگ ام‌پاور منقش هستند.
صندلی‌ها به‌صورت دستی تنظیم می‌شوند اما علاوه بر راحت بودن به دلیل وجود لبه‌های کناری و البته قسمت قابل تنظیم زیر زانوها، بدن را به خوبی در خودرو حفظ می‌کنند. ضمنا این صندلی‌ها از نظر ایمنی نیز دارای ساختاری محکم‌تر از صندلی‌های معمولی هستند.

منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها: بی ام و ،