امضای قرارداد ایران خودرو و مرسدس بنز در قالب شرکت مشترک/ تولید کامیون بنز در ایران (+عکس)

این قرارداد میان شرکت ایران خودرو دیزل و شرکت بنز، در سایت تولید وورث، مقر اصلی مرسدس بنز به امضا رسید.


خواندنی هایی درباره جلیقه های ضد گلوله!

جالب است بدانید که این جلیقه ها به راستی ضد گلوله نبوده و عبارت مقاوم در برابر گلوله به منظور تعریف آن ها مناسب تر خواهد بود.


رونمایی از بازی شتاب در شهر 2؛

تجربه ماشین سواری در خیابان های تهران

علاقه مندان به سری مسابقات بازی های ماشین سواری می توانند با بازی "شتاب در شهر2" ماشین سواری در خیابان های تهران را تجربه کنند.


بهترین تا بدترین لپ‌تاپ‌های گیم در بازار جهانی را بشناسید

9 سازنده لپ‌تاپ گیم از بهترین تا بدترین رده بندی شدند.


پرسپولیس 0 - 1 پیکان/ نخستین شکست سرخ‌ها در لیگ (+جدول)

دیدار تیم‌های پرسپولیس و پیکان با برتری شاگردان جلالی به پایان رسید.


عکس به جای فیلم!

عکس به جای فیلم!

ورزش | چهارشنبه ۳۰ دي ۹۴ ساعت ۱۵:۱۶ | نسخه چاپي

چند هفته‌ای می‌شود که بخش‌های مختلف اخبار ورزشی در تلویزیون، هنگام اعلام نتایج رقم خورده در مسابقات اروپایی به جای پخش گل‌ها و نیز صحنه‌های حساس بازی، صرفا چند عکس از مسابقات مزبور را روی آنتن می‌برند.
این همان کاری است که در همه این سال‌ها ازسوی شبکه‌های خبری معتبر جهان مثل بی‌بی‌سی و سی‌ان‌ان انجام می‌گرفته است. با این حال تکرار این رفتار ازسوی تلویزیون ایران، یک سوال مهم را به ذهن متبادر می‌کند؛ اینکه وقتی رسانه ملی ایران اصل مسابقات را به‌طور زنده روی آنتن برده، پس چرا در بخش‌های خبری نباید قادر به پخش خلاصه بازی‌ها باشد؟
این داستان فقط دو حالت دارد؛ یا ما حق پخش مسابقاتی را که پوشش می‌دهیم پرداخته‌ایم یا اینکه پولی بابت خرید این بازی‌ها نداده‌ایم. اگر رقابت‌ها را قانونی خریده‌ایم، چرا در خبرهای ورزشی از آن استفاده نمی‌کنیم؟ اگر هم حق پخش این دیدارها را نداده‌ایم (که احتمالا همین‌طور است) پس چطور اصل دیدارها را زنده به مردم نشان می‌دهیم؟
چطور ممکن است میلیون‌ها بیننده یک بازی را از شبکه سه به‌طور مستقیم ببینند، اما همین کانال روز بعد در بخش خبری ۱۸:۴۵ حق پخش صحنه‌های حساس بازی را نداشته باشد؟ برای تفسیر وضع موجود، اساسا از یک فرضیه عمومی استفاده می‌شود؛ اینکه شرکت‌های فروشنده حق پخش مسابقات فوتبال، به خریداران اجازه می‌دهند صرفا در یک نوبت به‌طور مستقیم تصاویر دیدارها را پخش کنند و بعد از آن حق استفاده از این تصاویر در برنامه‌های ضبط‌ شده را ندارند.
این فرضیه ممکن است تا حدودی جدی و درست باشد، اما دو مساله را نباید از یاد برد؛ اول اینکه همین حالا هم بسیاری از رقابت‌هایی که ازسوی تلویزیون ایران روی آنتن می‌رود، خریداری شده به نظر نمی‌رسد.
با کمی دقت در کادر تلویزیونی، می‌توان متوجه پوشانده شدن لوگوی شبکه اصلی شد، به علاوه اینکه خیلی از مواقع صدای گزارشگر خارجی هم به گوش می‌رسد. نکته دوم اما آن است که خیلی از کانال‌های تلویزیونی دنیا مسابقات فوتبال را هم به‌صورت زنده پخش می‌کنند و هم در برنامه‌های بعدی و آرشیوی از تصاویر آن سود می‌برند.
شبکه‌هایی مثل اسکای یا بین‌اسپورت که حق پخش می‌پردازند و اصل بازی‌ها را مستقیم پخش می‌کنند، برای روی آنتن بردن خلاصه مسابقات در بخش‌های خبری هیچ محدودیتی ندارند. همه اینها به کنار، ما تازه برنامه‌ای مثل «فوتبال ۱۲۰» داریم که همین حالا کل مسابقات مهم اروپایی را خلاصه می‌کند و با نقد و بررسی روی آنتن می‌برد! با این همه ابهام، چه باید کرد؟
منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها:

دیدگاه شما چیست؟