خوشگذرانی بازیگران زن و مرد ایرانی در خارج از کشور (۲)+ تصاویر

تصاویر متفاوت از چهره های مشهور در شبکه های اجتماعی


تصاویر تاریخی از مصاحبه مطبوعاتی امام پس از فرار شاه

پس از خروج شاه از کشور مردم در کوتاه‌ترین زمان ممکن، از طریق سازماندهی مساجد برقراری امنیت در بیشتر نقاط تهران را به عهده گرفتند و عملا ارتش ...


دستگیری عامل قتل عام شب سال نو میلادی استانبول

عامل حمله تروریستی و تیراندازی شب سال نو میلادی استانبول ترکیه بازداشت شد.


ثروت این ۸ نفر با دارایی نیمی از مردم جهان برابری می‌کند

شکاف طبقاتی و مالی در جهان بهحدی رسیده است که در حال حاضر ثروت هشت مرد به اندازه ۳.۶ میلیارد جمعیت جهان است.


زاینده‌رود جمعه در اصفهان جاری می‌شود

معاون حفاظت و بهره‌برداری شرکت آب منطقه‌ای اصفهان با اشاره به تصمیم کمیته ۵ نفره برای بازگشایی زاینده رود گفت: پیش بینی می‌شود تا اواخر روز ...


عکس به جای فیلم!

عکس به جای فیلم!

ورزش | چهارشنبه ۳۰ دي ۹۴ ساعت ۱۵:۱۶ | نسخه چاپي

چند هفته‌ای می‌شود که بخش‌های مختلف اخبار ورزشی در تلویزیون، هنگام اعلام نتایج رقم خورده در مسابقات اروپایی به جای پخش گل‌ها و نیز صحنه‌های حساس بازی، صرفا چند عکس از مسابقات مزبور را روی آنتن می‌برند.
این همان کاری است که در همه این سال‌ها ازسوی شبکه‌های خبری معتبر جهان مثل بی‌بی‌سی و سی‌ان‌ان انجام می‌گرفته است. با این حال تکرار این رفتار ازسوی تلویزیون ایران، یک سوال مهم را به ذهن متبادر می‌کند؛ اینکه وقتی رسانه ملی ایران اصل مسابقات را به‌طور زنده روی آنتن برده، پس چرا در بخش‌های خبری نباید قادر به پخش خلاصه بازی‌ها باشد؟
این داستان فقط دو حالت دارد؛ یا ما حق پخش مسابقاتی را که پوشش می‌دهیم پرداخته‌ایم یا اینکه پولی بابت خرید این بازی‌ها نداده‌ایم. اگر رقابت‌ها را قانونی خریده‌ایم، چرا در خبرهای ورزشی از آن استفاده نمی‌کنیم؟ اگر هم حق پخش این دیدارها را نداده‌ایم (که احتمالا همین‌طور است) پس چطور اصل دیدارها را زنده به مردم نشان می‌دهیم؟
چطور ممکن است میلیون‌ها بیننده یک بازی را از شبکه سه به‌طور مستقیم ببینند، اما همین کانال روز بعد در بخش خبری ۱۸:۴۵ حق پخش صحنه‌های حساس بازی را نداشته باشد؟ برای تفسیر وضع موجود، اساسا از یک فرضیه عمومی استفاده می‌شود؛ اینکه شرکت‌های فروشنده حق پخش مسابقات فوتبال، به خریداران اجازه می‌دهند صرفا در یک نوبت به‌طور مستقیم تصاویر دیدارها را پخش کنند و بعد از آن حق استفاده از این تصاویر در برنامه‌های ضبط‌ شده را ندارند.
این فرضیه ممکن است تا حدودی جدی و درست باشد، اما دو مساله را نباید از یاد برد؛ اول اینکه همین حالا هم بسیاری از رقابت‌هایی که ازسوی تلویزیون ایران روی آنتن می‌رود، خریداری شده به نظر نمی‌رسد.
با کمی دقت در کادر تلویزیونی، می‌توان متوجه پوشانده شدن لوگوی شبکه اصلی شد، به علاوه اینکه خیلی از مواقع صدای گزارشگر خارجی هم به گوش می‌رسد. نکته دوم اما آن است که خیلی از کانال‌های تلویزیونی دنیا مسابقات فوتبال را هم به‌صورت زنده پخش می‌کنند و هم در برنامه‌های بعدی و آرشیوی از تصاویر آن سود می‌برند.
شبکه‌هایی مثل اسکای یا بین‌اسپورت که حق پخش می‌پردازند و اصل بازی‌ها را مستقیم پخش می‌کنند، برای روی آنتن بردن خلاصه مسابقات در بخش‌های خبری هیچ محدودیتی ندارند. همه اینها به کنار، ما تازه برنامه‌ای مثل «فوتبال ۱۲۰» داریم که همین حالا کل مسابقات مهم اروپایی را خلاصه می‌کند و با نقد و بررسی روی آنتن می‌برد! با این همه ابهام، چه باید کرد؟
منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها:

دیدگاه شما چیست؟