روحانی: کینه را کنار بگذاریم، به‌فکر مسائل جناحی نباشیم

رئیس جمهور با اعلام اینکه سال 95 سال بسیاری از گشایش‌ها بود، اظهار امیدواری کرد که در سال 96 این گشایش‌ها ادامه پیدا کند.


جزییات تصادف مرگبار افشین یداللهی / سورنتو افشین با تریلی تصادف کرد

علت اولیه این حادثه توقف ناگهانی سورنتو در سطح آزادراه و عدم توجه به جلو از سوی کشنده ایویکو بوده است.


به چه شرطی صنعت خودرو از رکود خارج می شود؟

چنانچه خوروسازی های داخلی همکاری خود را با شرکتهای مطرح غربی شروع کرده و تولیدات خود را با قیمت های نجومی عرضه نکنند و شرایط ویژه فروش به نفع ...


تعطیلات نوروزی بارانی خواهد بود/

رئیس سازمان هواشناسی گفت: تا نیمه فروردین بارندگی از حد نرمال بیشتر است اما در ادامه سال زراعی شاهد کم بارشی و خشکسالی خواهیم بود.


عکس به جای فیلم!

عکس به جای فیلم!

ورزش | چهارشنبه ۳۰ دي ۹۴ ساعت ۱۵:۱۶ | نسخه چاپي

چند هفته‌ای می‌شود که بخش‌های مختلف اخبار ورزشی در تلویزیون، هنگام اعلام نتایج رقم خورده در مسابقات اروپایی به جای پخش گل‌ها و نیز صحنه‌های حساس بازی، صرفا چند عکس از مسابقات مزبور را روی آنتن می‌برند.
این همان کاری است که در همه این سال‌ها ازسوی شبکه‌های خبری معتبر جهان مثل بی‌بی‌سی و سی‌ان‌ان انجام می‌گرفته است. با این حال تکرار این رفتار ازسوی تلویزیون ایران، یک سوال مهم را به ذهن متبادر می‌کند؛ اینکه وقتی رسانه ملی ایران اصل مسابقات را به‌طور زنده روی آنتن برده، پس چرا در بخش‌های خبری نباید قادر به پخش خلاصه بازی‌ها باشد؟
این داستان فقط دو حالت دارد؛ یا ما حق پخش مسابقاتی را که پوشش می‌دهیم پرداخته‌ایم یا اینکه پولی بابت خرید این بازی‌ها نداده‌ایم. اگر رقابت‌ها را قانونی خریده‌ایم، چرا در خبرهای ورزشی از آن استفاده نمی‌کنیم؟ اگر هم حق پخش این دیدارها را نداده‌ایم (که احتمالا همین‌طور است) پس چطور اصل دیدارها را زنده به مردم نشان می‌دهیم؟
چطور ممکن است میلیون‌ها بیننده یک بازی را از شبکه سه به‌طور مستقیم ببینند، اما همین کانال روز بعد در بخش خبری ۱۸:۴۵ حق پخش صحنه‌های حساس بازی را نداشته باشد؟ برای تفسیر وضع موجود، اساسا از یک فرضیه عمومی استفاده می‌شود؛ اینکه شرکت‌های فروشنده حق پخش مسابقات فوتبال، به خریداران اجازه می‌دهند صرفا در یک نوبت به‌طور مستقیم تصاویر دیدارها را پخش کنند و بعد از آن حق استفاده از این تصاویر در برنامه‌های ضبط‌ شده را ندارند.
این فرضیه ممکن است تا حدودی جدی و درست باشد، اما دو مساله را نباید از یاد برد؛ اول اینکه همین حالا هم بسیاری از رقابت‌هایی که ازسوی تلویزیون ایران روی آنتن می‌رود، خریداری شده به نظر نمی‌رسد.
با کمی دقت در کادر تلویزیونی، می‌توان متوجه پوشانده شدن لوگوی شبکه اصلی شد، به علاوه اینکه خیلی از مواقع صدای گزارشگر خارجی هم به گوش می‌رسد. نکته دوم اما آن است که خیلی از کانال‌های تلویزیونی دنیا مسابقات فوتبال را هم به‌صورت زنده پخش می‌کنند و هم در برنامه‌های بعدی و آرشیوی از تصاویر آن سود می‌برند.
شبکه‌هایی مثل اسکای یا بین‌اسپورت که حق پخش می‌پردازند و اصل بازی‌ها را مستقیم پخش می‌کنند، برای روی آنتن بردن خلاصه مسابقات در بخش‌های خبری هیچ محدودیتی ندارند. همه اینها به کنار، ما تازه برنامه‌ای مثل «فوتبال ۱۲۰» داریم که همین حالا کل مسابقات مهم اروپایی را خلاصه می‌کند و با نقد و بررسی روی آنتن می‌برد! با این همه ابهام، چه باید کرد؟
منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها:

دیدگاه شما چیست؟