بلوتوث 5 سریع‌تر و فراگیرتر در راه است

بلوتوث ۵، با سرعتی دو برابر و گسترش چهار برابری از نظر محدوده برای بهبود فناوری‌هایی مانند اینترنت اشیا در راه است.


قطع سیم کارت مشترکانی که نقص اطلاعات هویتی دارند

اپراتورها موظفند در مرحله دوم و پس از اطلاع رسانی به این گونه مشترکان و در صورت تکمیل نکردن اطلاعات هویتی از سوی مشترک نسبت به یک طرفه کردن سیم کارت چنین مشترکی عمل کنند.


سالروز آغاز امامت حضرت صاحب الزمان (عج)

نهم ربیع الاول سالروز آغاز امامت دوازدهمین اختر تابناک امامت و ولایت حضرت مهدی موعود (عجل الله فرجه الشريف) می باشد.تصاویر مسجد مقدس جمکران و حضور زائران را نشان می دهد.


«نه» سران خلیج فارس به عربستان؛ اتحادت را نمی خواهیم

سی و هفتمین اجلاس دو روزه سران کشورهای عرب حوزه خلیج فارس در حالی در منامه پایتخت بحرین به کار خود خاتمه داد که سعودی ها در مورد تشکیل «اتحاد ...


رژه ترامپ‌های کوچک اروپا

رژه ترامپ‌های کوچک اروپا

جهان | سه شنبه ۲۹ دي ۹۴ ساعت ۱۷:۰ | نسخه چاپي

کنت اکروت، عضو ٣٤ساله پارلمان از حزب دست راستی سوسیال دموکرات سوئد، در پاسخ به کسانی که معتقدند مهاجرت می‌تواند برای کشور مفید باشد، می‌گوید: چرند است.
حزب آقای اکروت علاقه‌مند است که نه‌تنها ورود مهاجران بیشتر به سوئد متوقف شود بلکه بسیاری از کسانی که قبلا وارد کشور شده‌اند نیز بیرون ریخته شوند. او فکر می‌کند غالب مهاجران برای استفاده از سیستم امکانات رفاهی سوئد وارد این کشور شده‌اند و این پول باید خرج سوئدی‌ها شود.
قبلا افکاری از این دست در سوئد در حاشیه بود. به مدت ٤ سال، این کشور افتخار می‌کرد که بیش از هر کشوری در اروپا مهاجر پذیرفته است. در انتخابات ٢٠٠٦ حزب سوسیال دموکرات که زمانی با گروه‌های نئونازی پیوندهایی داشت، فقط ٢٨‌درصد آرا را به دست آورد اما در انتخابات ‌سال گذشته، ١٣‌درصد آرا و در انتخابات اخیر ٢٠‌درصد آرا را به دست آورد و به دومین حزب بزرگ کشور تبدیل شد.
بیشتر طرفداران سنتی این حزب کارگران هستند، اما اکنون حامیانی از میان دانشگاه‌رفته‌ها جذب کرده است. در شهر چندفرهنگی استکهلم، تازه به دوران رسیده‌های پولدار با هیجان اعتراف می‌کنند که دوستان دوران کودکی‌شان درحال حاضر از حزب سوسیال دموکرات حمایت می‌کنند.
تقریبا در همه اروپا شرایط مثل سوئد است. در همه قاره، پوپولیست‌های دست راستی قدرت می‌گیرند. در ‌سال جاری، ورود تعداد زیادی از مهاجران به اروپا، حملات سیاستمداران دشمن با اسلام، مهاجرت و اتحادیه اروپا را تشدید کرد. حملات ١٣ نوامبر پاریس نیز ترس از تروریسم را به این ترکیب افزود. در فرانسه جبهه ملی ٢٨‌درصد از آرا در انتخابات منطقه‌ای را به دست آورد. در لهستان، رأی‌دهنده‌ها دولت میانه‌رو طرفدار اتحادیه اروپا را کنار گذاشتند و به نفع حزب ملی- مذهبی عدالت و قانون رأی دادند.
علاوه بر سوئد، احزاب ضد مهاجرت در هلند غالبا بیشترین رأی را دارند؛ در دانمارک و مجارستان، دولت را در دست داشته یا در آن مشارکت دارند. کشور پس از کشور، جنبش‌های حاشیه‌ای به‌تدریج وارد متن می‌شوند و رأی‌دهنده‌های دلزده از دولتِ نخبگان را تحریک کرده و تهدید می‌کنند که پروژه اتحادیه اروپا را زیر و زِبَر خواهند کرد.
پوپولیسم ضد مهاجرت در اروپا به‌تازگی قدرت گرفته ولی پدیده جدیدی نیست. بسیاری از گروه‌های امروزی در دهه ١٩٩٠ ریشه دارند، زمانی که مبارزات انتخاباتی با بحث درباره اسلام و اتحاد اروپا بالا گرفته بود. در اواخر سال ٢٠٠٠ حمایت از آنها تا حد زیادی کاهش یافته بود، اما آغاز بحران یورو در ‌سال ٢٠١١ به آنها انرژی دوباره بخشید. میزان رأی به دست آمده توسط جبهه ملی فرانسوی ضد اتحاد با اروپا، بین سال‌های ٢٠٠٣ تا ٢٠١١ کاهش یافت اما در ‌سال ٢٠١١ دوباره اوج گرفت. در هلند، گرت ویلدرز تیر انتقادات خود را از اسلام به سوی خروج یونان از اتحادیه اروپا نشانه رفت.
در آغاز ‌سال ٢٠١٣، آلمان حزب پوپولیست دست راستی خود (Alternative fur Deutschland) AFD را داشت که خواستار جدایی از یورو بود.
بحران یورو، رأی پوپولیست‌ها را تقویت کرد زیرا بخش مهمی از رأی‌دهندگان را به‌شدت تحت‌تاثیر قرار داد. تحریک وحشت عمومی از بیگانگان در بین افراد مسن‌تر، دانشگاه‌نرفته‌ها، کارگران، سفیدها و مردان بیشتر از دیگران است.
این رأی‌دهندگان باور ندارند که از عضویت اتحادیه اروپا سودی می‌برند اما بی‌شک از تاثیرات بحران یورو ضرر دیده‌اند: مالیات افزایش یافته، سود سپرده کاهش یافته و بیکاری بیشتر شده است. پوپولیست‌ها، یونانی‌ها و اسپانیایی‌های غیرقابل اعتماد و محدودیت‌های موازنه بودجه اتحادیه اروپا را در کسادی اقتصاد خود مقصر می‌دانند.
وقتی در ‌سال جاری، مهاجران به سوی اروپا سرازیر شدند، پوپولیست‌های دست راستی انتقادات خود را به سوی آنها چرخانده و سیاست‌های مهاجرپذیری را محکوم کردند. گزارش‌های تلویزیونی از بحران در مرزها، نقش کمپین تبلیغاتی بی‌نقصی را برای آنها ایفا کرد. در‌ سال ٢٠١٥، ٨٠‌هزار پناهجو وارد سوئد شدند که تعداد زیادی در راهروهای مدارس و تعدادی نیز در چادرهای بیرون محوطه جای داده شدند.
در‌ سال جاری، مدارس و ساختمان‌های دولتی آلمان از یک میلیون مهاجر پذیرایی کردند.
حزب AFD پس از جدایی درون‌گروهی بین اعضای ضد یورو و ضد مسلمانان، به‌سختی روی پا بود ولی بحران مهاجران این حزب را نجات داد؛ آرا نشان می‌دهد که درحال حاضر در سطح ملی، رأی آنها بین ٦ تا ١١‌درصد است. در ایتالیا بحران مهاجرت برای هواخواهان قبلی لیگ شمالی فرصت‌هایی خلق کرد. تحت نظر رهبر جوان گروه، ماتیو سالوینی، حزبی که برای ماندن تقلا می‌کرد، همزمان با جبهه ملی فرانسه، روشی ضد مهاجرت پیش گرفته و آرای خود را تا ١٦‌درصد افزایش داد.
در ماه ژوئن، آقای سالوینی در پاسخ به درخواست پاپ فرانسیس برای خوشامدگویی به مهاجران، ‌با لحنی تند گفت که بهتر است پاپ اعلام کند که خودش و واتیکان چه تعداد مهاجر پذیرفته‌اند. در حقیقت پوپولیست‌ها، فقط به مخالفت با مهاجران و اسلام اکتفا نکرده‌اند. اغلب آنها محافظه‌کاری فرهنگی را با سیاست‌های اقتصادی چپ‌گرایانه آمیخته‌اند که هواداران مسن‌تر و افراد با تحصیلات پایین‌تر را راضی می‌کند.
PIS١ لهستان، سن بازنشستگی را پایین‌تر اعلام کرد و به معدن‌کاران وعده کمک‌های بیشتر دولتی می‌دهد. جبهه ملی فرانسه از سن پایین‌تر بازنشستگی و سیاست‌های حمایتی بیشتر از کشاورزان جانبداری می‌کند. آقای ویلدرز می‌خواهد پولی که درحال حاضر صرف اسکان مهاجران می‌شود، خرج درمان سرطان شهروندان هلندی شود.
حزب مردم سوییس و ADF دو استثنا هستند که هر دو لیبرال و مخالف دادن امتیازات وسیع رفاهی دولتی هستند. وقتی اخیرا از فراکه پتری، رهبر حزب ADF پرسیدند که آیا با ماری لوپن فرانسوی همکاری می‌کند، با تعجب پاسخ داد که جبهه ملی فرانسه یک «حزب شدیدا سوسیالیستی» است، در حالی که حزب او به «آزادی و مسئولیت فردی» معتقد است، اما اغلب احزاب پوپولیستی دست راستی مانند ١PIS، جبهه ملی و حزب آزادی آقای ویلدرز(PVV) فکر می‌کنند. آندره کوروول از دانشگاه آزاد آمستردام می‌گوید: «آنها خواستار بخش‌های خاصی از رفاه اجتماعی هستند اما فقط برای شهروندان کشور خود.»
اعتراض به این که رفتار با مهاجران بهتر از شهروندان کشور است، نخستین‌بار در سوئد انجام شد. دموکرات‌های سوئد هیچ اهمیتی به اوضاع مهاجران نمی‌دهند. جولیا کرونلید، نماینده حزب دموکرات سوئد می‌گوید: «ما چیزی را می‌گوییم که مردم می‌گویند.»
این یکی دیگر از خصلت‌های مشترک پوپولیست‌های دست راستی اروپاست: این باور که به جای تعصبات مخرب و آسیب‌رسان، آنها واقعیتی را منعکس می‌کنند که بسیاری سیاستمداران سعی می‌کنند آنها را تصحیح کنند و به مردم بقبولانند.
خانم لوپن و آقای ویلدرز هر دو امسال برای سخنرانی‌های پر از نفرت خود به دادگاه فراخوانده شدند. لوپن برای انتقاد از نمازخواندن مسلمانان در خیابان و دیگری برای درخواست کاهش تعداد مراکشی‌ها در هلند. کارگری در آمستردام می‌گوید: «او چیزی را می‌گوید که وجود دارد. او واقعیت را به دولت و قدرت می‌گوید.»
تلاش برای ممنوع کردن چنین سخنرانی‌هایی، ‌خوراک پوپولیست‌ها را برای متهم و محکوم کردن بیشتر رقیب آماده می‌کند و به حامیان آنها این حس را می‌دهد که سیاستمداران نخبه سعی دارند آنها را از میدان به در کنند.
در این مورد، پوپولیست‌ها درست می‌گویند. در بسیاری از کشورها،‌ سیاستمداران نخبه، دهه‌هاست که آنها را بیرون نگه داشته‌اند و هنوز هم آنها را به حساب نمی‌آورند. در فرانسه، سوسیالیست‌ها در ٣ منطقه، از انتخابات بیرون آمده‌اند تا به رقبای جمهوریخواه خود شانس بیشتری برای شکست دادن جبهه ملی در دور دوم انتخابات بدهند.
در سوئد، سیاستمداران پرطرفدار از پوپولیست‌ها دوری می‌کنند؛ گروه‌های راست و چپ در‌ سال ٢٠١٤ پیمانی امضا کردند که جایی برای اتحاد با دموکرات‌های سوئد باقی نگذاشت. در منطقه‌ای نزدیک مالمو، جایی که طرفداری از دموکرات‌های سوئد بسیار قوی است؛ مادلین، مسئول یک فروشگاه قدیمی لوزام برقی با انزجار می‌گوید: «این کشور دموکرات نیست، بیشتر شبیه دیکتاتوری است.»
برخی معتقدند به جای نادیده گرفتن پوپولیست‌ها، باید آنها را در دولت به کار گرفت و از آنجایی که برای وارد دولت شدن، مجبور به مصالحه و سازش شده‌اند، مجبورند مسئولیت شکست‌ها را بپذیرند؛ در نتیجه، هوادارانشان کاهش می‌یابد. حزب Finns از ماه می در دولت بوده و به دلیل اقتصاد بسیار ضعیف فنلاند، آرای آن از ١٨‌درصد به ٩‌درصد کاهش داشته است.
چرا صربستان و اسپانیا مصون مانده‌اند
کاس ماد، کارشناس امور پوپولیست‌های دست راستی اروپا می‌گوید: «اما شریک کردن آنها در دولت لزوما به کاهش تعداد حامیان نخواهد انجامید.»
حزب مردم دانمارک از اتحاد دولت کشورش حمایت می‌کند و هیچ وقت تا این حد قدرتمند و محبوب نبوده است. حزب مردم سوییس از دهه ١٩٩٠ در دولت نقش داشته و در اغلب انتخابات اخیر، ٢٩‌درصد آرا را به دست آورده است. Fidesz، حزب مجارستانی نخست وزیر ویکتور اوربان، از ‌سال ٢٠١٠ در قدرت بوده است. تابستان امسال، او رادیکال‌ترین سیاست ضد مهاجرت در اروپا را اتخاذ کرده است: مرزهای مجارستان را سیم خاردار کشید و محبوبیت‌اش از ٢٨‌درصد در ماه آوریل به ٤٣‌درصد در اکتبر رسید.
برخی کشورهای اروپایی که پوپولیسم ضد مهاجرت در آنها موفق نبوده است، حیرت‌آورند. کشورهای غرب بالکان، با تاریخی مملو از خشونت‌های داخلی، زمینی مساعد برای رشد بیگانه‌هراسی است. با وجود این، در ٢٠١٥ صدها‌هزار مهاجر از طریق مقدونیه، صربستان، کرواسی و اسلوونی بدون هیچ‌گونه واکنش سیاسی محلی عبور کرده‌اند.
آنا پتروشوا، سردبیر سایت خبری بینش بالکان می‌گوید: «هیچ‌کس انتظار ندارد مهاجران در بالکان بمانند.» اما این مسأله در مجارستان هم همین‌گونه است و مهاجران قصد ندارند بمانند، آنها فقط از بالکان عبور می‌کنند. اینس سابالیک،‌ ستون‌نویس می‌گوید: «خاطره مهاجرانی که در طول جنگ‌های یوگسلاوی زجر کشیدند، می‌تواند در این امر دخیل باشد. همه مردم کرواسی زمانی را که در «کیسه‌های پلاسیتکی زندگی می‌کردند» به‌خاطر دارند.»
مورد دیگر در اسپانیا است، ‌جایی که از ‌سال ٢٠٠٠ تا ٢٠١٠ تعداد مهاجران (بیشتر ازآمریکای لاتین و آفریقا) ٦ برابر شد (٦ میلیون نفر) و ١٢‌درصد جمعیت کشور را تشکیل داد. با همه اینها، تلاش‌ها برای ایجاد حزب‌های ضد مهاجرت، همگی با شکست مواجه شد. خوزه ایگناسیوتوربلانکا از بخش روابط خارجی کمیسیون اروپا می‌گوید که اسپانیایی‌ها همچنان ناسیونالیسم و نژادپرستی را با دیکتاتوری فاشیستی فرانکو پیوند می‌زنند و از آن هراس دارند.
اما به نظر می‌رسد که اروپای شمالی در حلقه‌ باطل گرفتار شده است. در حالی که پوپولیست‌ها کرسی‌های بیشتری در مجلس‌های اروپا به دست می‌آورند، پاول شفر، سوسیالیست هلندی می‌گوید: «حزب‌های فعال دست راستی و دست چپی» باید با هم متحد شوند تا بتوانند دولت را اداره کنند. این مسأله انرژی سیاستمداران راست و چپ را به هرز می‌برد و صحت بحث پوپولیست‌ها که دولت توسط گروهی از باسوادان اداره می‌شود و مردم در آن جایی ندارند را ثابت می‌کند.
احتمال این‌که تمایل رأی‌دهنده‌ها برای خوشامدگویی به مهاجران جدید افزایش یابد، زیاد نیست اما تلاش مهاجران برای ورود به اروپا متوقف نشده است. سوئد برای‌ سال آینده منتظر بیش از صد‌هزار مهاجر است. آنها وارد کشوری می‌شوند که مردمش روزبه‌روز کمتر از قبل خواهان پذیرش غریبه‌ها هستند.
منبع: روزنامه شهروند
اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها: