از دربی اهواز تا دربی اهوازی ها کنار زاینده رود؛ در انتظار خداداد

هفته سیزدهم لیگ برتر را می توان یکی از حساس ترین هفته های برگزار شده این مسابقات دانست.


اتحاد نیروی هوایی آمریکا با موجودات فرازمینی؟!

استیو بارون شکارچی معروف یوفوها(UFO) ویدئویی منتشر کرده که در آن ادعا می‌شود یوفوها در محدوده پایگاه نیروی هوایی نلیز مشاهده شده‌اند.


2 میلیارد تومان هزینه تایید صلاحیت یک کاندیدای مجلس!

سخنگوی شورای نگهبان به اظهارات روز گذشته نماینده مجلس شورای اسلامی پیرامون تایید صلاحیت‌ها واکنش نشان داد.


جلیلی می‌خواهد احمدی‌نژاد «زمانه» شود؟

این روزها دیگر در قالب هسته‌ای اظهارنظر نمی‌کند، مسکن را هدف قرار می‌دهد، دستمزد و حقوق‌ها را و ...او دیگر سعید جلیلی فقط دیپلمات نیست، گویی ...


واکنش ایران سر و صدای بیهوده است؛ خشم تهران اهمیتی ندارد

دو سناتور تندرو و هم حزبی «دونالد ترامپ» در پاسخ به واکنش های تند و قاطع مقامات ایران به تمدید «قانون داماتو» به اظهارنظر در این باره پرداختند.


آیا حکایت «آدم و حوا» قابلیت تکرار دارد؟

آیا حکایت «آدم و حوا» قابلیت تکرار دارد؟

| چهارشنبه ۲۳ دي ۹۴ ساعت ۱۶:۳۳ | نسخه چاپي

در ادبیات اغلب کشورها همیشه داستانی از «تبدیل شدن شخص به آخرین نفرِ روی زمین» وجود داشته است. اگر این اتفاق رنگ واقعیت به خود بگیرد چه؟ برای نجات نوع بشر، به چه تعداد انسان نیاز است؟
به گزارش فرادید به نقل از بی بی سی انگلیسی، بیگانگان با کمک قایق به سراغمان آمدند. دو سال طول کشید تا همه ما کشته شویم.
جزیره‌ای کوچکی به نام «هرم بالز» در ۶۰۰ کیلومتری شرق استرالیا و در قلب اقیانوس آرام قرار دارد که به سان خرده شیشه‌ای سر از دل دریا بیرون کشیده است. آن‌ها هم آنجا بودند؛ آخرین نوع زنده بر روی زمین در سینه پرتگاه تیزی مثل بید می‌لرزیدند. آن دو نفر موفق شده بودند فرار کنند. حدود ۹ سال بعد جمعیتشان به ۹۰۰۰ نفر رسیده بود که همگی فرزند، نوه و نتیجه‌های «آدم و حوا» بودند.
این اتفاق اصلا هم عجیب نیست. کافی است ماجرای آدم و حوای خودمان را البته با کمی تفاوت در ذهنتان مرور کنید. نام این گونه چوبک جزیره لرد هووی با نام علمی Dryococelus Australis است: موجوداتی چسبناک به اندازه کف دست انسان. پس از هجوم موش صحرایی سیاه به جزیره اصلی محل سکونت آن‌ها یعنی لرد هووی (Lord Howe) در سال ۱۹۱۸، همه فکر می‌کردند که چوبک‌ها منقرض شده‌اند، اما ۸۳ سال بعد آن‌ها در جزیره هرم بالز مشاهده شدند.
چوبک‌ها ماجرای دوباره کشف شدنشان را مدیون گروهی از دانشمندان هستند که در سال ۲۰۰۳، صخره عمودی به ارتفاع ۱۵۲ متر را زیر رو کردند تا محل اقامت پنهانیِ آن‌ها را بیابند. چوبک‌ها در حقیقت نوعی خرچنگ دریایی هستند. دانشمندان پس از کشف آن دو چوبک، آن‌ها را آدم و حوا نامگذاری کرده و برای تولید مثل بیشتر به باغ وحش ملبورن فرستادند.

آیا
چوبک جزیره لرد هووی در نزدیکی استرالیا – گونه‌های مختلف جزیره به لطف مهاجمین بیگانه تا مرز انقراض کامل پیش رفتند

نوع ماده چوبک قادر به گذاشتن ۱۰ تخم در بازه زمانی ۱۰ روزه است. آن‌ها همچنین قابلیت «بکرزایی» (Parthenogenesis) را نیز دارند؛ به عبارت بهتر، برای تولید مثل نیازی به گونه نر ندارند.
اما اگر برای انسان‌ها پیش آید... (نظر هاوکینگ و زیگموند فروید)
اما اگر ماجرای چوبک‌ها برای انسان‌ها رخ دهد، ما با پدیده‌ای کاملا متفاوت روبه‌رو هستیم. ولی آیا از پس این کار بر خواهیم آمد؟ این کار چه مدت زمان می‌طلبد؟
بحث فراتر از یک بحث پیش پا افتاده در کافه است. این ماجرا سازمانی در قد و قواره ناسا را می‌طلبد تا کاملا تخصصی و با دانش روز مسئله را بررسی کند.
به ۱۰۰سال جلوتر می‌رویم.
انسان آنقدر پیشرفت کرده که به دست ربات‌های ساخته شده توسط خودش نابود شده است. به گزارش فرادید، استیون هاوکینگ در سال ۲۰۱۴ چنین سرنوشتی را برای انسان تصور کرده است. حال فقط دو نفر جان به در برده‌اند. نسل اولِ پس از آن‌ها به تبع همه با هم خواهر و برادر هستند.
زیگموند فروید بر این باور بود که «زناى‌ با محارم‌» در کنار قتل والدین، تنها تابوی مشترک در سطح جهان است. این کار نه تنها شرم آور که خطرناک نیز هست. نتایج پژوهش انجام شده بر روی کودکان متولد شده در چکسلواکی بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۷۰ نشان داد که نزدیک به ۴۰ درصد کودکانی که پدر و مادرشان اقوام درجه یک هم محسوب می‌شدند، به شدت معلول بوده و حدود ۱۴ درصد آن‌ها نیز از دنیا رفتند.
خطرات نهفته احتمالی از لحاظ ژنتیک
علم ژنتیک به ما کمک می‌کند. همه ما از هر ژن دو نسخه داریم که از هر کدام از والدینمان یک نسخه گرفته‌ایم. برخی از تنوع‌های ژنتیکی را در طول عمر فقط در یک صورت مشاهده خواهیم کرد: اگر دو نسخه کاملا یکسان از ژن داشته باشیم. اکثر بیماری‌های موروثی نیز از همین طریق منتقل می‌شود، چرا که به تنهایی در سیر تکامل بی آسیب هستند. به عبارت بهتر، هر شخص به طور معمول بین یک یا دو «جهش نهفته» در ژنومش دارد.
اگر والدین بسیار به هم نزدیک باشند، طولی نمی‌کشد که این اتفاق رخ خواهد داد. مثلا بیماری «کور رنگی‌ کامل‌« در یک نفر از بین ۳۳۰۰۰ نفر رخ می‌دهد. اگر یکی از بازماندگان نهایی ما به این نابهنجاری ژنی مبتلا باشند، یک نفر از هر چهار فرزند نسل‌های بعدی‌شان به این بیماری مبتلا خواهند شد.
البته تا اینجا چندان هم بد نیست، زیرا احتمال خطر در نسل‌های بعدی سر به فلک می‌کشد: یک نفر از هر چهار نفر دو نسخه از این ژن دارد؛ یعنی نوه اول هر زوج به احتمال یک شانزدهم به این بیماری مبتلا خواهد شد.

آیا پادشاه چارلز دوم اسپانیا به دلیل درون همسری عقب مانده ذهنی و نابارور بود. این اتفاق موجب شد تا نسل آن‌ها ادامه پیدا نکند

این اتفاق برای ساکنین آتول (یا آبسنگ حلقوی) پینگلاب در اقیانوس اطلس رخ داد. تمام جمعیت آنجا در واقع ۲۰ بازمانده‌ای بودند که به دلیل توفانی مهیب در قرن ۱۸ به آنجا شنا کرده بودند. یکی از آن‌ها مبتلا به بیماری آکروماتاپوسیا (کور رنگی‌ کامل) بود. به گزارش فرادید، امروزه ۱۰ درصد از کل جمعیت این جزیره به بیماری کور رنگی کامل مبتلا هستند.
پادشاه چارلز دوم اسپانیا
نمونه حاضر آن را در خاندان سلطنتی اروپایی می‌توانیم ببینیم. ۹ نسل یا به عبارتی ۲۰۰ سال است که آن‌ها فقط بین خودشان ازدواج می‌کنند. «دودمان هابسبورگ اسپانیایی» مدلی دم دست برای سنجش کیفی این پدیده است.
چارلز دوم یکی از مشهورترین قربانیان این اتفاق بود. او در بدو تولد با انواع ناتوانایی‌های جسمی و ذهنی دست و پنجه نرم می‌کرد. پادشاه چارلز دوم تا هشت سالگی نتوانست راه رفتن را یاد بگیرد. او پس از بلوغ نیز با نابارورى‌ روبه‌رو شده بود که موجب به نابودی کامل دودمان شد.
پژوهشگران اسپانیایی در سال ۲۰۰۹ با بررسی «ضریب درون همسری» متوجه بیماری‌های موروثی این دودمان شده بودند. روش انجام شده مانند همانی است که در حیات وحش و برای جلوگیری از انقراض گونه‌های استفاده می‌شود. به گزارش فرادید، دکتر بروس رابرتسون، پژوهشگر دانشگاه اوتاگو، بر روی طوطی‌های کاکاپو نیوزیلند این پژوهش را انجام داد. تنها ۱۲۵ عدد از این پرنده بر روی سیاره زمین باقی مانده بود. تخم‌های این پرنده در حالت عادی ۱۰ درصد به جوجه تبدیل نمی‌شد، اما به دلیل ژن‌های نزدیک به هم آن ۱۲۵ پرنده، این رقم به ۴۰ درصد رسیده بود.
تاثیر آمیزش با انسان‌های نئاندرتال
تنوع ژنتیکی از طرفی موجب تکامل گونه می‌شود. برای نمونه، آمیزش اجداد ما با انسان‌های نئاندرتال موجب شد تا «سطح ایمنیِ بدن انسان» به مراتب بیشتر شود. ایمنی و مقاومت جسم برای هر گونه‌ای حیاتی است. آن اتفاق برای انسان نوعی «ارتقای ژنتیکی» محسوب می‌شود.
در مباحث مربوط به ژنتیک جمعیت‌ها، به کاهش تنوع ژنتیکی که در اثر ایجاد یک جمعیت جدید توسط شمار اندکی از افراد یک جمعیت بزرگ رخ می‌دهد، اثر بنیان‌گذار می‌گویند. حتی اگر «آدم و حوای آینده» جان سالم به در ببرند، باز هم اثر بنیان گذار منجر به نسلی متفاوت خواهد شد: انسان‌هایی با ظاهر و حتی صداهای متفاوت که می‌توانند نشانه‌ای از گونه‌های جدید انسانی باشند.

آیا
درون همسری در قرن ۱۹ در خانواده‌های سلطنتی اروپا وجود داشت

به چه میزان تنوع ژنتیکی نیاز است؟ دانشمندان می‌گویند ۵۰ فرد برای جلوگیری از آسیب‌های ناشی از درون همسری نیاز است. البته کمی صبر کنید!
آیا آدم و حوا موفق بودند؟
قبلا از اینکه بگوییم آدم و حوای آینده به دلیل مسائل ژنتیکی قادر به تولید مثل و ادامه نسل بشر نخواهند بود، کافی است به گذشته نگاه کنیم. اینکه ما الان اینجا هستیم، نشان می‌دهد که آدم و حوا موفق بوده‌اند. بر اساس شواهد و مدارک موجود، اجداد ما با جمعیتی هزار نفری برای میلیون‌ها سال احتمالا زندگی کرده‌اند. سپس بین ۵۰ هزار تا ۱۰۰ هزار سال پیش، اتفاقی دیگر رخ داد: اجداد ما از آفریقا مهاجرت کردند. تنوع ژنتیکی به میزان قابل توجهی افزایش یافت.
بنابراین توجه به گذشته می‌تواند آینده را بهتر برایمان روشن کند. جان مور در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۲ از سوی ناسا منتشر شد، مدلی را بر اساس جمعیت ۱۶۰ نفره‌ی انسان‌های اولیه مهاجر پیشنهاد داد. او می‌گوید باید کار را با افراد جوان و بدون فرزند شروع کرد. به گزارش فرادید، البته مدل او برای سفرهای فضایی طولانی مدت طراحی شده و در مورد تولید مثل دوباره جمعیت انسانی حرفی نمی‌زند. در محاسبه‌ی او، ۲۰۰ سال انزوا تا زمان بازگشت دوباره پیشرویان به زمین تخمین زده شد.

آیا اگر برنامه ریزی صحیحی وجود داشته باشد، از جمعیت چند نفری در طول چند قرن می‌توان به جمعیتی میلیاردی رسید

چند سال زمان نیاز است؟
بنابراین چه بر سر آخرین مرد و زن خواهد آمد؟ تاثیر فقدان تنوع ژنتیکی در سال‌های ابتدایی بسیار زیاد خواهد بود، اما باید احتمالات را نیز در نظر گرفت.
اگر آخرالزمانی رخ ندهد و دودمان تمدن امروزی را برنچیند، بشر می‌تواند گلیمش را خودش از آب بیرون بکشد. قبیله هوتریتیون در شمال آفریقا در آغاز قرن بیستم دست به کاری مهم زد.
آن‌ها توانستند رکورد بیشتر رشد جمعیتی را به نام خود ثبت کنند: آن‌ها در هر ۱۷ سال جمعیت خود را به دو برابر افزایش دادند. به عبارتی، هر زن هشت فرزند داشت. با این حساب، ما تنها در ۵۵۶ سال می‌توانیم به جمعیت هفت میلیاردی کنونی خود دست پیدا کنیم.

اگر اين مطلب را پسنديده ايد، آن را به اشتراك بگذارد:
برچسبها: